Toporowy Staw Niżni

Toporowy Staw Niżnitatrzańskie jezioro położone na wysokości 1089 m n.p.m., na wale morenowym w zachodniej części Doliny Suchej Wody Gąsienicowej, blisko Drogi Oswalda Balzera, poniżej Toporowego Stawu Wyżniego[1].

Toporowy Staw Niżni
Ilustracja
Położenie
Państwo  Polska
Wysokość lustra 1089 m n.p.m.
Morfometria
Powierzchnia 0,617 ha
Wymiary
• max długość
• max szerokość

185,5 m
51,3 m
Głębokość
• maksymalna

5,9 m
Objętość 11 700 m³
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Toporowy Staw Niżni
Toporowy Staw Niżni
Ziemia49°17′00″N 20°01′52″E/49,283333 20,031111

Toporowy Staw Niżni ma częściowo bagniste brzegi i powoli zanika. Powierzchnia stawu to 0,617 ha. Staw ma 185,5 m długości, 51,3 m szerokości, a głębokość 5,9 m. Jest najniżej położonym stawem w obrębie Tatr Polskich[1].

Nad brzegami tego jeziora występują rzadkie w Karpatach gatunki roślin: bagno zwyczajne i widlicz Isslera[2]. W 1951 po raz pierwszy w polskich Tatrach znaleziono tutaj rzadki gatunek rośliny – jeżogłówkę pokrewną (wcześniej roślina ta opisana była tylko na jednym zaledwie stanowisku przy słowackich Rohackich Stawach)[1]. Obydwa Toporowe Stawy charakteryzują się bujnym życiem organicznym (co związane jest z ich niską wysokością nad poziomem morza). M. Młynarski i M. Zemanek w 1996 pisali o Toporowym Stawie Niżnim: „charakteryzuje się najbujniejszym życiem organicznym tak fauny jak i flory spośród wszystkich stawów w polskiej części Tatr”[3]. W stawie tym rozmnaża się wiele gatunków płazów: salamandra plamista, traszka zwyczajna, traszka karpacka, traszka górska, kumak górski, ropucha szara i żaba trawna[4].

Zarówno Toporowy Staw Niżni, jak i Wyżni, znajdują się na obszarze objętym ścisłą ochroną i nie prowadzi do nich żaden znakowany szlak turystyczny.


Osobny artykuł: Jeziora tatrzańskie.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  3. Władysław Szafer: Tatrzański Park Narodowy. Zakład Ochrony Przyrody PAN, 1962.
  4. Józef Świerad: Płazy i gady Tatr, Podhala, Doliny Dunajca oraz ich ochrona. Kraków: Wyd. Nauk. Akad. Pedag., 2003. ​ISBN 83-85832-37-8​. ISBN 83-7271-219-0.