Torpeda MU90 Impact

(Przekierowano z Torpeda MU90 IMPACT)

MU90 Impact – (MU90 Advanced Lightweight Torpedo – MU90 LWT) torpeda lekka kalibru 323,7 mm służąca do zwalczania okrętów podwodnych (ZOP/ASW), w tym okrętów podwodnych z napędem jądrowym oraz małych okrętów podwodnych o napędzie spalinowo-elektrycznym lub hybrydowym na wodach płytkich i przybrzeżnych. Torpeda może być przenoszona i używana z pokładów samolotów i helikopterów ZOP, a także okrętów nawodnych oraz jako komponent bojowy minotorped i rakietotorped. W wersji specjalnej MU90 Hard Kill także do aktywnej obrony przeciwtorpedowej. MU90 wyposażona jest w spełniającą wymagania STANAG głowicę o stosunkowo niewielkiej masie 32,7 kilograma ze specjalnie uformowanym ładunkiem kumulacyjnym, w celu umożliwienia torpedzie przebijania kadłubów rosyjskich dwukadłubowych okrętów podwodnych o dużych przestrzeniach między kadłubami lekkim i sztywnym[1].

MU90 IMPACT
Ilustracja
Państwo Francja, Włochy
Producent Eurotorp
Rodzaj torpeda lekka
Przenoszona przez • okręty nawodne
• samoloty
• helikoptery
• minotorpedy
Zwalczanie okrętów podwodnych
Długość 2,850 m
Średnica 323,7 mm
Masa 304 kg
Napęd wodnoodrzutowy
Zasięg • 11 000 m przy prędkości maksymalnej
• 20 000 m przy prędkości minimalnej
Głębokość ataku 1000 metrów
Prędkość 29–50 węzłów
Naprowadzanie aktywne i pasywne
Masa głowicy 32,7 kg
Rodzaj głowicy ładunek kumulacyjny

Torpeda MU90 powstała na skutek kooperacji francusko-włoskiej, rozpoczętej na skutek porozumienia międzyrządowego z 16 maja 1991 roku. Wywodziła się z połączenia programów włoskiej torpedy A290 rozwijanej od 1981 roku przez firmę Whitehead Motofides (później Whitehead Alenia Sistemi Subacquei) i francuskiej torpedy Murene rozwijanej od 1983 roku przez Dyrekcję Konstrukcji Marynarki (Direction des constructions navales, DCN)[2]. Testy obu torped rozpoczęto w 1986 roku[2]. Z powodu trudności, na jakie napotkały oba programy, oba kraje zdecydowały się na kooperację i opracowanie wspólnej torpedy. 10 lipca 1990 roku DCN, Whitehead i Thompson-Sintra (późniejszy Thales) utworzyły konsorcjum EuroTorp[2]. Latem 1994 roku miało miejsce pierwsze odpalenie torpedy MU90, a próby kwalifikacyjne ukończono w 1995 roku[2]. W 1995 roku torpedy zamówiły marynarki Włoch i Francji, w 1997 roku – Niemiec, w 1999 roku – Danii[2].

Torpeda ta posiada kaliber 323,7 mm – w celu dostosowania do standardowych w wyrzutni torped lekkich NATO – oraz długość 2,85 metra. Źródło energii torpedy stanowią baterie elektryczne zasilające pędnik wodnoodrzutowy typu pump-jet umożliwiający jej atak z prędkością między 29 do 50 węzłów, na głębokości minimalnej 25 metrów i maksymalnej 1000 metrów[1][3]. Zasięg torpedy przy prędkości maksymalnej wynosi 11 000 metrów, oraz 20 000 metrów przy prędkości minimalnej[3].

Aktywno-pasywny układ samonaprowadzania dysponuje zasięgiem aktywnego wykrywania akustycznego przekraczającym 2500 metrów[3]. Układ elektroniczny torpedy zawiera podsystem zdolny do skanowania i profilowania dna w celu wykrywania nieruchomych okrętów podwodnych osadzonych na dnie morskim[1]. Torpeda wyposażona jest w układ kierowania bezwładnościowego. Elektroniczny układ kontroli i naprowadzania oparty jest o taktyczne i operacyjne oprogramowanie bojowe, umożliwiające cyfrową obróbkę sygnału i umożliwiające śledzenie do 10 celów, klasyfikację i dyskryminacje celów oraz pułapek i pozoratorów przeciwtorpedowych[3].

W wersji lotniczej MU90 wyposażona jest w spadochron umożliwiający jej zrzucenie ze statku powietrznego.

MU90 została sprzedana marynarkom wojennym Francji, Niemiec, Włoch, Dani, Polski i Australii.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Roger Branfill-Cook: Torpedo, s. 74
  2. a b c d e Chała 2002 ↓, s. 12.
  3. a b c d MU90 [on line]

BibliografiaEdytuj

  • Roger Branfill-Cook: Torpedo: The Complete History of the World's Most Revolutionary Naval Weapon. Seaforth Publishing, 27 sierpnia 2014. ISBN 978-1-84832-215-8. (ang.)
  • MU90 Advanced Lightweight Torpedo (ang.). naval-technology. [dostęp 2018-03-28].
  • Marcin Chała. Torpeda ZOP MU 90 „IMPACT”. „Morza, statki i okręty”. Nr 1/2002. VII (32), s. 12-15, styczeń – luty 2002. Warszawa: Magnum X. ISSN 1426-529X.