Otwórz menu główne

Ulica Wąski Dunaj w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Wąski Dunaj – ulica warszawskiego Starego Miasta, biegnąca od Rynku Starego Miasta i ul. Nowomiejskiej do ul. Podwale.

Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Wąski Dunaj
Stare Miasto
Długość: 160 m
Wylot ulicy na rynek przy Kamienicy Książąt Mazowieckich
Wylot ulicy na rynek przy Kamienicy Książąt Mazowieckich
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg Rynek Starego Miasta/ul. Nowomiejska
Ikona ulica z lewej.svg 50 m ul. Piwna
Ikona ulica z prawej.svg 20 m ul. Szeroki Dunaj
Ikona ulica z lewej.svg 60 m ul. Rycerska
Ikona ulica koniec T.svg 30 m ul. Podwale
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Wąski Dunaj
ulica Wąski Dunaj
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Wąski Dunaj
ulica Wąski Dunaj
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Wąski Dunaj
ulica Wąski Dunaj
Ziemia52°14′57,7″N 21°00′37,1″E/52,249361 21,010306

HistoriaEdytuj

Pierwotna nazwa – Dunay – była wspólnym, używanym jeszcze w XIX wieku określeniem zarówno ul. Wąski Dunaj, jak i ul. Szeroki Dunaj. Wzięła swój początek od nazwy strumienia Dunaj, wypływającego ze źródełka, które znajdowało się na dzisiejszej ul. Szeroki Dunaj, i uchodzącego do fosy biegnącej wzdłuż ul. Podwale.

U zbiegu Szerokiego Dunaju z linią murów obronnych od początku ich istnienia stała baszta, zastąpiona w latach 1598–1612 Bramą Nową, zwaną też od połowy XVII wieku Bramą Poboczną – trzykondygnacyjną i prostokątną w przekroju budowlą, rozebraną w roku 1804.

Wyburzenie Bramy Pobocznej pozwoliło na połączenie Wąskiego Dunaju z ul. Podwale. Zabudowa ulicy, częściowo przyporządkowana numeracji Rynku Starego Miasta, ul. Nowomiejskiej i Piwnej powstawała etapami od XVI wieku, choć zabudowania drewniane stały tu jeszcze w wieku XVIII.

Granica domu nr 5 wyznacza bieg nieistniejącej już uliczki zwanej Żydowską lub Abrahamowską i dochodzącej niegdyś do ul. Rycerskiej. Jej nazwa związana była z istnieniem na przełomie XIV/XV wieku drewnianej bożnicy pod numerem 7/9.

Cała zabudowa ulicy została zniszczona w roku 1944; powojenna rekonstrukcja z lat 1949–1962 nie objęła domu nr 7/9; przy okazji zmieniono numerację ulicy, wznosząc pojedyncze kamienice na miejscu dwóch istniejących wcześniej.

Pod numerem 8 znajduje się kamienica pod Chrystusem, pierwotnie z 1632, która w wyniku rekonstrukcji także otrzymała zmieniony wystrój rzeźbiarski.

Ważniejsze obiekty i otoczenieEdytuj

BibliografiaEdytuj