Upiór górski

gatunek ssaka

Upiór górski[6] (Emballonura monticola) – gatunek ssaka z podrodziny upiorów (Emballonurinae) w obrębie rodziny upiorowatych (Emballonuridae).

Upiór górski
Emballonura monticola[1]
Temminck, 1838[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

nietoperze

Podrząd

mroczkokształtne

Nadrodzina

Emballonuroidea

Rodzina

upiorowate

Podrodzina

upiory

Plemię

Emballonurini

Rodzaj

upiór

Gatunek

upiór górski

Synonimy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

TaksonomiaEdytuj

Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego nazwał w 1838 roku holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck nadając mu nazwę Emballonura monticola[2]. Holotyp pochodził z góry Munara, na Jawie, w Indonezji[7].

Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy[8].

EtymologiaEdytuj

  • Emballonura: gr. έμβάλλω emballō „rzucać się”; ουρα oura „ogon”[9].
  • monticola: łac. monticola „mieszkaniec gór”, od mons, montis „góra”; -cola „mieszkaniec”, od colere „mieszkać”[10].

Zasięg występowaniaEdytuj

Upiór górski występuje na półwyspie tajsko-malajskim, Sumatrze, Borneo, Jawie, Celebes i kilku wyspach przybrzeżnych (Mergui, Adang, Rawi, Langkawi, Redang, Tioman, Aur i Wyspy Karimata); jego zasięg obejmuje także Simeulue, Babi, Nias, Wyspy Batu (Tanahbala), Wyspy Mentawai (Siberut i Sipora), Enggano, Wyspy Anambas, Wyspy Natuna, Archipelag Riau, Bangka i Belitung; być może wyspa Buton[8].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała (bez ogona) 40–47 mm, długość ogona 11–14 mm, długość ucha 12–13 mm, długość przedramienia 38–45 mm; masa ciała 4,5–7 g[11].

EkologiaEdytuj

Tryb życiaEdytuj

Występuje w wilgotnych lasach równikowych. Upiór górski przysypia dzień w dziuplach lub szczelinach skalnych, zwykle w zwartych grupach liczących około 12 osobników. O zmroku wszystkie jednocześnie wyruszają w poszukiwaniu pokarmu, i mniej więcej wraz ze wschodem słońca powracają na ich obyte miejsce. Polują na owady w koronach drzew, a ponadto zjadają również owoce i kwiaty.

RozmnażanieEdytuj

O rozrodzie tych zwierząt wiadomo niewiele, ale prawdopodobnie nie mają żadnego stałego okresu godowego. Samica zawsze rodzi 1 młode.

PrzypisyEdytuj

  1. Emballonura monticola, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b C.J. Temminck. Geslachten Taphozous, Emballonura, Urocryptus en Diclidurus. „Tijdschrift voor natuurlijke geschiedenis en physiologie”. 5, s. 25, 1838. (niderl.). 
  3. G.S. Miller. List of bats collected by Dr. W. L. Abbott in Siam. „Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia”. 50, s. 323, 1898. (ang.). 
  4. M.W. Lyon. Mammals collected by Dr. W. L. Abbott on Borneo and some of the small adjacent islands. „Proceedings of the United States National Museum”. 40 (1809), s. 132, 1911. (ang.). 
  5. Bates, P.J.J., C.M. Francis & T. Kingston, Emballonura monticola, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [online], wersja 2021-3 [dostęp 2022-06-26] (ang.).
  6. Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 99. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  7. D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Emballonura monticola. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2022-06-26].
  8. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 148. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  9. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, 1904. (ang.). 
  10. monticola, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2022-06-26] (ang.).
  11. F. Bonaccorso: Family Emballonuridae (Sheath-tailed Bats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 9: Bats. Barcelona: Lynx Edicions, 2019, s. 359. ISBN 978-84-16728-19-0. (ang.).