Otwórz menu główne
Obraz Hansa Memlinga przedstawiający św. Weronikę z veraiconem
Płaskorzeźba przedstawiająca veraicon

Veraicon (łac. icona vera) – w malarstwie rodzaj acheiropoietonu. Przedstawia oblicze Chrystusa, którego twarz według tradycji odbiła się na chuście św. Weroniki, gdy ocierała z potu Jego twarz w drodze na Golgotę.

Acheiropoietos w wariancie zachodnim, jako veraicon, rozpowszechnił się w XV w. Sztuka zachodnia częściej przedstawia Chrystusa jako cierpiącego, a więc i Chrystus na wizerunkach typu acheiropoietos często ma zamknięte oczy, cierniową koronę i męczeński wyraz twarzy.

W Polsce słynne veraicony znajdują się w Krużlowej i nowosądeckiej Bazylice św. Małgorzaty.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj