Otwórz menu główne

Władysław Grabowski (wojskowy)

polski oficer
Ten artykuł dotyczy pułkownika. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Władysław Grabowski (ur. 2 sierpnia 1890 w majątku Żadziew, zm. 29 kwietnia 1930 w Poznaniu) – hrabia[1], pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Władysław Grabowski
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1882
Żadziew
Data i miejsce śmierci 29 kwietnia 1930
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1918-1930
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 22 Pułk Piechoty
59 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
62 Pułk Piechoty
14 Wielkopolska Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Komandor Orderu Świętego SawyOrder Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie)

ŻyciorysEdytuj

Władysław Grabowski urodził się 2 sierpnia 1890 roku w majątku Żadziew, w ówczesnym powiecie święciańskim guberni wileńskiej, w rodzinie Ludwika Konstantego i Marii ze Świętorzeckich. Ukończył szkołę realną Wielkiego Księcia Piotra Oldenburskiego w Petersburgu (7 klas z odznaczeniem) i wstąpił do wojska.

1 września 1909 roku wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. 6 sierpnia 1911 roku został mianowany podporucznikiem Lejbgwardii i subalternem 5. kompanii Pułku Grenadierów Gwardii w Petersburgu. Od 29 lipca 1914 roku był subalternem i dowódcą wywiadowców w polu. 16 listopada tego roku trafił do szpitala w związku z odmrożeniem szyi, rąk i nóg. 30 kwietnia 1915 roku wrócił do macierzystego pułku i objął dowództwo 5. kompanii. W zastępstwie dowodził również II batalionem pułku. 27 czerwca ponownie znalazł się w szpitalu w następstwie doznanej kontuzji głowy i prawej części ciała. 19 lipca 1915 roku został mianowany porucznikiem Lejbgwardii. Od 3 października znów dowodził 5. kompanią i w zastępstwie II batalionem. 29 sierpnia 1916 roku został mianowany sztabskapitanem Lejbgwardii. 27 września, ranny w rękę i zatruty gazami, po raz trzeci znalazł się w szpitalu. Od 15 stycznia do 1 marca 1917 roku był słuchaczem kursu w oficerskiej Szkole Automobilowej. Następnie ukończył trzymiesięczny kurs w Akademii Wojskowej w Petersburgu.

Od 1 czerwca 1917 roku służył w Naczelnej Kancelarii Komisji Wojskowej Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego w Petersburgu. W lipcu 1917 roku został mianowany kapitanem piechoty liniowej. W listopadzie tego roku „na zasadzie poprzednich wniosków za odznaczenie w bojach” został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 14 września 1916 roku.

Od 20 grudnia 1918 roku w Departamencie I Mobilizacyjno-Organizacyjnym Ministerstwa Spraw Wojskowych[2].

Od 16 marca 1919 do 28 maja 1920 dowodził 22 pułkiem piechoty, a następnie Grupą Południową Frontu Poleskiego. Od 1 do 17 czerwca 1920 zastępował na stanowisku dowódcy 59 pułku piechoty wielkopolskiej pułkownika Stanisława Wrzalińskiego, który zachorował i przebywał w szpitalu.

Od 17 czerwca 1920 do lutego 1928 dowodził 62 pułkiem piechoty wielkopolskiej. W międzyczasie (od 4 sierpnia do 27 grudnia 1922) był w zastępstwie dowódcą piechoty dywizyjnej 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Bydgoszczy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 141. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego mianował go pułkownikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 18 lutego 1928 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu[5][6]. Zmarł w nocy z 28 na 29 kwietnia 1930 w 7 Szpitalu Okręgowym w Poznaniu na uraz serca[7][8]. 2 maja 1930 został pochowany na Cmentarzu Garnizonowym w Poznaniu[9][10][1].

Władysław Grabowski był żonaty z Marią z domu Siellawa (1900-1970), z którą miał córkę Wandę (ur. 1924).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Nekrolog 2 ↓.
  2. Departament I składał się wówczas z czterech sekcji, a jego szefem był ppłk Kazimierz Czerwiński.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 24.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 20 lutego 1928 roku, s. 33.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 114, 160.
  7. Nagły zgon ↓.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 231.
  9. a b c d e f Nekrolog ↓.
  10. Nekrolog 1 ↓.
  11. Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 114.

BibliografiaEdytuj