Władysław Podlacha

Władysław Podlacha (ur. 4 grudnia 1875 w Bielanach, zm. 20 grudnia 1951 we Wrocławiu) – polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i – po wojnie – Uniwersytetu Wrocławskiego.

Władysław Podlacha
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1875
Bielany
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 1951
Wrocław
Zawód, zajęcie historyk sztuki

ŻyciorysEdytuj

Uczył się w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1895 ukończył VIII klasę i zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie (w jego klasie byli m.in. Wincenty Czernecki, Adam Ferdynand Czyżewicz, Stanisław Kętrzyński)[1]. W latach 1895–1899 studiował historię sztuki na Uniwersytecie Lwowskim i Jagiellońskim (1899–1900). W latach 18961898 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Pracował jako nauczyciel historii w gimnazjach w Stryju (1900–1904), w Śniatynie (1905–1909) i w oddziałach równorzędnych C. K. IV Gimnazjum we Lwowie (1909–1916)[2]. Pracował też w Prywatnym Gimnazjum Zofii Strzałkowskiej we Lwowie, gdzie uczył propedeutyki filozofii[3]. W 1909 uzyskał doktorat, a w 1916 habilitację. W 1919 został profesorem nadzwyczajnym, w 1922 profesorem zwyczajnym. Zajmował się historią sztuki średniowiecznej i nowożytnej. Był autorem prac z zakresu metodologii badań nad sztuką, kierownikiem Zakładu sztuki polskiej i wschodnioeuropejskiej UJK, jednym z pierwszych polskich ikonologów. W 1936 stanął na czele Katedry Historii Sztuki Polskiej i Wschodnioeuropejskiej na UJK w wyniku połączenia Katedry Historii Sztuki Nowożytnej (po śmierci jej kierownika Władysława Kozickiego) z Katedrą Historii Sztuki Polskiej[4]. Pełnił funkcję kuratora Koła Historyków Sztuki Studentów UJK[5].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę w okresie okupacji sowieckiej był kierownikiem Katedry Historii Sztuki na Wydziale Historycznym Lwowskiego Państwowego Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie[6]. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa wykładał historię sztuki na tajnym UJK we Lwowie w ramach Wydziału Humanistycznego[7]. Od 1941 do 1944 był kierownikiem Muzeum Historycznego miasta Lwowa, co pozwoliło mu na odpowiednie zabezpieczenie zbiorów.

Zmuszony do wyjazdu ze Lwowa po II wojnie światowej osiadł w 1946 we Wrocławiu, gdzie stworzył Katedrę Historii Sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, którą kierował aż do śmierci.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Lwowskiego im. Franciszka Józefa za rok szkolny 1895. Lwów: 1895, s. 62, 63.
  2. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 71.
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi Prywatnego Gimnazjum Żeńskiego Zofii Strzałkowskiej we Lwowie za rok szkolny 1909/10. Lwów: 1910, s. 44.
  4. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 43. ISBN 978-83-7188-964-6.
  5. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 58. ISBN 978-83-7188-964-6.
  6. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 82, 167. ISBN 978-83-7188-964-6.
  7. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 150. ISBN 978-83-7188-964-6.
  8. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  9. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 260 z 16 listopada 1938. 

BibliografiaEdytuj