Otwórz menu główne

Włodzimierz Suleja

historyk polski

Włodzimierz Stefan Suleja (ur. 27 listopada 1948 w Kołaczkowicach) – profesor nauk humanistycznych w zakresie historii, od września 2000 do końca września 2013[1] dyrektor oddziału Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu.

Włodzimierz Suleja
Włodzimierz Suleja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1948
Kołaczkowice
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: dzieje polskiej myśli politycznej XIX i XX wieku
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Doktorat 1977
Uniwersytet Wrocławski
Habilitacja 1992
Uniwersytet Wrocławski
Profesura 2000
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim u prof. Henryka Zielińskiego, studia ukończył w 1971. Przedtem, jako student, był uczestnikiem wydarzeń marcowych w 1968. W latach 1972-1995 pracownik naukowy Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego, w 1977 obronił tam pracę doktorską, a w 1992 – habilitował się. W 1989 wchodził w skład wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, przygotowującego po decyzjach Okrągłego Stołu wybory parlamentarne na 4 czerwca 1989. W 1990 przez kilka miesięcy był redaktorem naczelnym „Dziennika Dolnośląskiego” (obecnie nieistniejącego). W 1995 podjął pracę w Instytucie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze (obecnie Uniwersytet Zielonogórski). W 1998 uzyskał tytuł profesora, a w 2000 został profesorem zwyczajnym. W uczelni tej pracował do 2005.

Później został wykładowcą m.in. przedmiotu „Współczesna scena polityczna” w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu.

Kontynuator zapoczątkowanej przez prof. Henryka Zielińskiego szkoły badawczej dziejów polskiej myśli politycznej XIX i XX wieku. Badacz biografii politycznych oraz historii Wrocławia i ruchów opozycji politycznej po II wojnie światowej (w tym historii „Solidarności”). Autor kilkunastu książek i ponad 200 innych publikacji.

W 2005 odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2][3].

7 kwietnia 2009, za wybitne zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski, otrzymał z rąk Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[4].

W styczniu 2010 Klub Jagielloński im. Św. Kazimierza przyznał mu wyróżnienie dla historyków zajmujących się dziejami najnowszymi w ostatnim 20-leciu[5].

PublikacjeEdytuj

  • „Solidarność” na Dolnym Śląsku (1986, wyd. podziemne, jako Stanisław Stefański)
  • PPS. Zarys dziejów (1988)
  • Orientacja austro-polska w latach I wojny światowej (do aktu 5 listopada 1916 roku) (1992, rozprawa habilitacyjna)
  • Józef Piłsudski (1995, 2004) ​ISBN 83-04-04706-3
  • Kosynierzy i strzelcy (1997) ​ISBN 83-7023-602-2
  • Wrocław. Dziedzictwo wieków (1997, współautor wraz z Michałem Kaczmarkiem, Mateuszem Golińskim i Teresą Kulak) ​ISBN 83-7023-589-1
  • Tymczasowa Rada Stanu (1999) ​ISBN 83-7059-290-2
  • Historia Wrocławia, t. 3, W Polsce Ludowej, PRL i III Rzeczypospolitej (2001) ​ISBN 83-7023-898-X
  • Dolnośląski Marzec ’68. Anatomia protestu (2006) ​ISBN 83-60464-00-6

PrzypisyEdytuj