Włoski Ruch Społeczny

włoska partia polityczna

Włoski Ruch Społeczny lub Włoski Ruch Socjalny (wł. Movimento Sociale Italiano, MSI) – włoska prawicowa postfaszystowska partia polityczna, działająca w latach 1946–1995, pierwotnie neofaszystowska[1], stopniowo ewoluująca w kierunku narodowym i konserwatywnym.

Włoski Ruch Społeczny
Lider Gianfranco Fini (ostatni)
Data założenia 1946
Data rozwiązania 1995
Ideologia polityczna nacjonalizm, narodowy konserwatyzm

HistoriaEdytuj

Włoski Ruch Społeczny powstał 26 grudnia 1946[2]. Większość członków partii w początkowym okresie jej istnienia stanowili radykalni faszyści, zwolennicy Benita Mussoliniego, którzy w końcowym okresie II wojny światowej opowiadali się za tak zwaną Republiką Salò[2]. Jedną z najważniejszych postaci partii w 1946 był Giorgio Pini, podsekretarz stanu w ministerstwie spraw wewnętrznych Republiki Salò[3]. Inną znaczącą postacią był dziennikarz Giorgio Almirante, w czasie II wojny światowej pracujący w organie prasowym włoskich faszystów, były szef kancelarii ministra kultury ludowej w Republice Salò[3].

W pierwszej połowie lat 70. nazwa została zmieniona, partia działała jako Włoski Ruch Społeczny-Narodowa Prawica (wł. Movimento Sociale Italiano-Destra Nazionale)[1].

Partia otwarcie odwoływała się do ideologii faszystowskiej. W 1991 sekretarz generalny partii Gianfranco Fini stwierdził, że „wszyscy członkowie partii byli faszystami, dziedzicami faszyzmu, postfaszystami lub faszystami 2000”[4]. Ze względu na odwołanie do faszyzmu ugrupowanie pozostawało izolowane przez lata na włoskiej scenie politycznej. Gdy w 1960 chadecki premier Fernando Tambroni wyraził zgodę na organizację kongresu krajowego MSI w Genui, mieście z tradycjami antyfaszystowskimi, doprowadziło to do demonstracji i zamieszek w różnych miastach, a następnie do dymisji rządu[5][6].

Od lat 50. do lat 90. MSI uzyskiwał poparcie na poziomie z reguły 5–7%, najlepszy wynik partia uzyskała w 1972, kiedy to poparło ją 8,7% głosujących. Ugrupowanie stopniowo odchodziło od haseł radykalnych, zwłaszcza w końcowym okresie, gdy przywództwo w nim objął Gianfranco Fini[7]. W 1994 porozumiał się z Silviem Berlusconim co do wspólnego startu w wyborach parlamentarnych, tworząc na bazie swojej formacji listę wyborczą MSI-Sojusz Narodowy (29 stycznia 1994). 25 stycznia 1995 Włoski Ruch Społeczny został rozwiązany, a większość jego działaczy zasiliła nową formację pod nazwą Sojusz Narodowy. Radykalne skrzydło partii, na czele którego stał Pino Rauti, utworzyło partię Trójkolorowy Płomień[8].

Wyniki wyborczeEdytuj

Wybory do Izby Deputowanych[9]:

rok % głosów mandatów
1948 2.0% 6
1953 5,8% 29
1958 4,8% 24
1963 5,1% 27
1968 4,5% 24
1972 8,7% 56
1976 6,1% 35
1979 5,3% 30
1983 6,8% 42
1987 5,9% 35
1992 5,4% 34
1994 13,5% 109[a]

Sekretarze generalniEdytuj

 
Gianfranco Fini – ostatni przywódca MSI

UwagiEdytuj

  1. Start jako MSI-AN w ramach koalicji centroprawicowej.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Włoski Ruch Społeczny, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2011-04-04].
  2. a b Eatwell 1999 ↓, s. 317.
  3. a b Eatwell 1999 ↓, s. 318.
  4. Milesi, Chirumbolo i Catellani 2006 ↓, s. 68.
  5. Philip Cooke: Genoa revisited (ang.). guardian.co.uk, 30 lipca 2001. [dostęp 2011-04-04].
  6. Fernando Tambroni (wł.). anpi.it, 8 listopada 2010. [dostęp 2011-04-04].
  7. Miłada Jędrysik: Żegnaj, zamrażarko. Wczoraj bojkot, dziś salony – krótka opowieść o tym, jak się zmienili włoscy postfaszyści oraz ich lider Gianfranco Fini. wyborcza.pl, 10 grudnia 2004. [dostęp 2011-04-04].
  8. a b Leaders of Italy (ang.). terra.es. [dostęp 2011-04-04].
  9. Parties and Elections in Europe:Italy (ang.). parties-and-elections.eu. [dostęp 2011-04-04].

BibliografiaEdytuj

  • Roger Eatwell: Faszyzm: historia. Poznań: 1999. ISBN 83-7120-634-8.
  • Patrizia Milesi, Antonio Chirumbolo, Patrizia Catellani: Italy The offspring of fascism. W: Bert Klandermans: Extreme right activists in Europe: through the magnifying glass. Londyn: 2006. ISBN 0-415-35827-2. (ang.)