Wacław Jacyna

Wacław Klemens Jacyna (ur. 11 grudnia 1898 w Suwałkach, zm. 2 marca 1979 w Buenos Aires[1]) – pułkownik dyplomowany inżynierii i saperów Wojska Polskiego II RP oraz Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany mianowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień generała brygady.

Wacław Klemens Jacyna
Ilustracja
Wacław Jacyna w stopniu majora
pułkownik dyplomowany pułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1898
Suwałki
Data i miejsce śmierci 2 marca 1979
Buenos Aires
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP,
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Saperów,
Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów,
Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów,
Sztab Główny WP,
Wydział Operacyjny O. III NW,
5 Wileńska Brygada Piechoty,
13 Wileński Batalion Strzelców
Stanowiska szef sztabu brygady,
dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania włoska)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 11 grudnia 1898 jako syn Kazimierza[2]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia podporucznika inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1920, następnie do stopnia porucznika inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1921[3][4][5]. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 1 pułku saperów był wykładowcą w kadrze Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów[6][7]. W 1928 jako oficer 1 psap. odbył VII Kurs Normalny 1926–1928 w Wyższej Szkole Wojennej[8], uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Został awansowany do stopnia kapitana inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[9]. W 1932 był oficerem Sztabu Głównego Wojska Polskiego[10].

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej w stopniu majora służył w Wydziale Operacyjnym Oddziału III Naczelnego Wodza[11]. Później był oficerem Polskich Sił Zbrojnych. W stopniu majora pełnił funkcję szefa sztabu 5 Wileńskiej Brygady Piechoty oraz od 23 maja 1944 dowódcy 13 Wileńskiego batalionu strzelców w czasie trwającej kampanii włoskiej. Później był w stopniu podpułkownika[12].

Po zakończeniu wojny i demobilizacji pozostał na emigracji. W 1964 został mianowany przez Naczelnego Wodza na stopień generała brygady. 13 sierpnia 1973 został powołany na stanowisko delegata rządu RP na uchodźstwie na teren Argentyny z tytułem ministra pełnomocnego[13] i pełnił tę funkcję w latach 70.[14]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski niepodległej, wyd. Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 102.
  2. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-11-17].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 911.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 7982.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 602.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 927.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 848.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 587.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 255.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 423.
  11. Sztab Naczelnego Wodza w kampanii wrześniowej. Oddział III. caw.wp.mil.pl. [dostęp 2017-05-27].
  12. a b c Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari. stankiewicze.com. [dostęp 2017-05-27].
  13. Mianowanie delegatów Rządu R. P.. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 27, Nr 4 z 6 grudnia 1973. 
  14. Polacy w Argentynie. pbc.uw.edu.pl. [dostęp 2017-05-27].
  15. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 421.
  16. M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 98 „za zasługi na polu organizacji wojska”.

BibliografiaEdytuj