Wasilij Badanow

Wasilij Michajłowicz Badanow (ros. Василий Михайлович Баданов, ur. 26 grudnia 1895 we wsi Wierchniaja Jakuszka w obwodzie uljanowskim, zm. 1 kwietnia 1971 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik wojsk pancernych (1942).

Wasilij Badanow
Василий Баданов
ilustracja
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1895
Wierchniaja Jakuszka, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 1 kwietnia 1971
Moskwa, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Lata służby 1915–1917, 1919–1953
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Armia Czerwona
Jednostki 55. Dywizja Pancerna,
12. Brygada Pancerna
Główne wojny i bitwy Front wschodni (I wojna światowa),
Wojna domowa w Rosji,
Front wschodni (II wojna światowa)
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy

ŻyciorysEdytuj

W 1915 został powołany do carskiej armii, uczestniczył w I wojnie światowej, 1917 został członkiem komitetu pułkowego, od 1919 służył w Armii Czerwonej i należał do RKP(b). Brał udział w wojnie domowej w Rosji jako dowódca kompanii i szef sztabu brygady piechoty, 1919 walczył z armią adm. Kołczaka na Syberii, a w 1921 z antykomunistycznymi grupami na Białorusi. W latach 1921–1929 był dowódcą i komisarzem pułku i dywizji w wojskach Czeki i OGPU, od 1930 służył w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym i Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od grudnia 1937 do marca 1941 był komendantem wojskowej samochodowej szkoły technicznej w Połtawie, potem dowódcą 55 Dywizji Pancernej. Po ataku Niemiec na ZSRR 1941–1942 dowodził 12 Brygadą Pancerną, 1942–1943 dowodził 24 Korpusem Pancernym/2 Gwardyjskim Korpusem Pancernym, a 1943–1944 armią pancerną. Brał udział w bitwie pod Stalingradem (gdzie podczas kontruderzenia radzieckiego wraz z korpusem wyszedł na głębokie tyły przeciwnika) i Kurskiem, walkach o Prawobrzeżną Ukrainę i operacji lwowsko-sandomierskiej, 1944 został ciężko ranny i kontuzjowany. Po wyleczeniu w sierpniu 1944 został szefem Zarządu Instytucji Wojskowo-Edukacyjnych i Przygotowania Bojowego Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Armii Radzieckiej, od czerwca 1946 do maja 1950 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi Centralnej Grupy Wojsk, a od maja 1950 do czerwca 1953 ponownie był szefem Zarządu Instytucji Wojskowo-Edukacyjnych i Przygotowania Bojowego Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Armii Radzieckiej, następnie zakończył służbę wojskową.

OdznaczeniaEdytuj

I medale ZSRR i odznaczenia zagraniczne.

BibliografiaEdytuj