Aleksandr Kołczak

Aleksandr Wasiljewicz Kołczak, ros. Александр Васильевич Колчак (ur. 4 listopada?/16 listopada 1874 w Petersburgu, zm. 7 lutego 1920 w Irkucku) – rosyjski oficer marynarki, admirał, badacz polarny. W latach 1916–1917 dowódca Floty Czarnomorskiej. Jeden z organizatorów oraz przywódców Białych w wojnie domowej w Rosji, działał na Syberii i we wschodniej Rosji europejskiej.

Aleksandr Wasiljewicz Kołczak
Александр Васильевич Колчак
Ilustracja
Podpis Kołczaka
{{{stopień}}} {{{stopień}}}
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1874
Petersburg, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1920
Irkuck, gubernia irkucka, RFSRR
Przebieg służby
Lata służby 1895–1920
Siły zbrojne Naval Ensign of Russia.svg Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego
Volunteer Army Insignia.svg Biała Armia
Odznaczenia
Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Szabla „Za Dzielność” Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Admirał Kołczak w trakcie inspekcji swoich wojsk
Aleksandr Kołczak i Maurice Janin

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w rodzinie oficera marynarki wojennej, artylerzysty. W 1888 rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów Marynarki, który ukończył we wrześniu 1894 w stopniu miczmana. W 1891 rozpoczął służbę w marynarce rosyjskiej. Pływał na okrętach „Ruryk”, „Kriejsier”, „Kniaź Pożarskij”, „Pietropawłowsk”. W 1898 awansował na stopień ppor. marynarki. Uczestnik ekspedycji polarnej w latach 1900-1903 na jachcie „Zaria” jako hydrolog. Podczas niej odkrył i zbadał wyspę na Morzu Karskim, nazwaną od jego imienia Wyspą Kołczaka. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej służył od kwietnia 1904 na krążowniku „Askold”, od maja dowodził niszczycielem „Sierdityj”, a potem od listopada 1904 baterią artylerii w Port Arturze[1]. Został uhonorowany m.in. szablą „Za Dzielność”. W czasie walk na lądzie został lekko ranny, poza tym szwankowało jego nadwątlone ekspedycją polarną zdrowie. W czasie upadku twierdzy był w szpitalu, po czym wkrótce w kwietniu 1905 został zwolniony z niewoli japońskiej i przez Amerykę powrócił do Rosji, do Petersburga[1].

Wraz z grupą oficerów był inicjatorem powołania nowego Morskiego Sztabu Generalnego, powstałego w 1906, zajmującego się strategią i przygotowaniem floty do działań. Służył w tym sztabie w latach 1906-1908 jako naczelnik oddziału organizacyjno-taktycznego, wykładał też w akademii morskiej[1]. Publikował w tym czasie prace naukowe i mapy z pierwszej wyprawy polarnej. W latach 1909-1910 uczestniczył w drugiej ekspedycji naukowej jako dowódca lodołamacza „Wajgacz”, kierującej się przez Ocean Indyjski na Morze Czukockie. Nie brał udziału w dalszej części ekspedycji – przejściu drogą północną, gdyż w 1911 ponownie został powołany do Morskiego Sztabu Generalnego[1]. W 1912 na propozycję dowódcy Floty Bałtyckiej adm. Essena, odszedł z pracy sztabowej i został dowódcą niszczyciela „Ussurijec”. W 1913 awansował na stopień komandora i został wybrany przez adm. Essena na oficera flagowego jego sztabu, dowodząc niszczycielem „Pogranicznik”, a wiosną 1914 przechodząc na admiralski krążownik „Ruryk[1].

 
Ostatnie zdjęcie Kołczaka, wykonane na krótko przed jego egzekucją w 1920

Walczył w I wojnie światowej, początkowo jako szef oddziału operacyjnego Floty Bałtyckiej. Odznaczył się projektując i przeprowadzając akcje minowania Zatoki Fińskiej, a następnie także wód niemieckich (południowego Bałtyku). Od września 1915 został dowódcą Dywizji Minowej i naczelnikiem obrony Zatoki Ryskiej. Zorganizował m.in. desant na tyły Niemców pod Rygą[1]. 10 kwietnia 1916 awansował na stopień kontradmirała, a już 28 czerwca 1916 „za wyróżnianie się w służbie” – na wiceadmirała. Został przy tym przeniesiony na stanowisko dowódcy Floty Czarnomorskiej. Od lipca 1916 podjął tam intensywną walkę minową, stawiając ok. 2000 min na wodach tureckich[1]. Po rewolucji lutowej 1917 i obaleniu caratu, kiedy we flocie wzrosło rozprzężenie i agitacja bolszewicka, zajął pozycję antyrewolucyjną. Po próbie rozbrojenia go przez komitet okrętowy 9 czerwca, kiedy to Kołczak odmówił oddania broni, ale wyrzucił szablę do morza, złożył następnie dowództwo floty wskutek niemożności dowodzenia w takich warunkach i został wezwany do Piotrogrodu[1]. Z uwagi na to, że jego osoba zaczynała się robić popularna w kręgach politycznych, Rząd Tymczasowy zdecydował o wysłaniu go w lipcu 1917 do USA przez Wielką Brytanię, w celu wykorzystania jego doświadczeń do rozwoju amerykańskiej broni minowej i planowania ewentualnego desantu w Dardanelach. Wkrótce Kołczak zdecydował powrócić do Rosji i w listopadzie 1917 dostał się do Jokohamy w Japonii, gdzie dowiedział się o rewolucji październikowej w Rosji[1]. Chcąc dalej walczyć przeciwko Niemcom, usiłował dostać się do rosyjskich oddziałów po stronie brytyjskiej w Mezopotamii, ale ostatecznie powierzono mu organizację sił rosyjskich, ochraniających Kolej Wschodniochińską (KWŻD) przed zapędami Chińczyków. W kwietniu 1918 przybył do Harbinu (samą koleją zarządzał gen. Dimitrij Chorwat, który ogłosił się tymczasowym wielkorządcą Rosji)[1]. Po kilku miesiącach jednak, zniechęcony konfliktami, Kołczak wyjechał do Japonii na leczenie. W październiku 1918 przybył do Omska i 4 listopada został wyznaczony na ministra wojny i marynarki w antybolszewickim rządzie koalicyjnym (Ogólnorosyjski Rząd Tymczasowy, zwany też Rządem Syberyjskim lub Dyrektoriatem) z siedzibą w

 
Znaczek pocztowy z wizerunkiem Kołczaka z 1919

Omsku[1]. Jednak 18 listopada 1918 z udziałem kadetów, białych oficerów niezadowolonych z rządów Dyrektoriatu i czeskiego gen. Gajdy, Kołczak dokonał przewrotu. Ustanowiwszy dyktaturę, ogłosił się „wielkorządcą państwa rosyjskiego” (ros. Верховний Правитель Российского государстваwierchowyj prawitiel) w stopniu najwyższego dowódcy naczelnego. Podporządkowana mu Rada Ministrów nadała mu stopień admirała[1]. Przejął armię, której wcześniej udało się – z istotną pomocą Korpusu Czechosłowackiego – zająć Syberię do Uralu[2]. W styczniu 1919 wojska czechosłowackie, które po zakończeniu I wojny światowej nie widziały dalszego interesu w uczestnictwie w wojnie w Rosji, wycofano z frontu do ochrony linii kolejowych, a główny ciężar walk spoczął na białych Rosjanach. W marcu 1919 armia Kołczaka przeprowadziła ofensywę, której celem było osiągnięcie linii Wołgi; zamiar ten nie został zrealizowany, siły białych dotarły najdalej na odległość 80 km od Kazania[3]. Również te sukcesy zostały zniweczone w wyniku kontrofensywy Armii Czerwonej prowadzonej od kwietnia 1919. W czerwcu 1919 rząd Kołczaka został uznany przez państwa zachodnie[4]. W czerwcu i lipcu 1919 r. poniósł jednak kolejne klęski: 1 lipca upadł Perm[5], oddziały Armii Czerwonej przekroczyły Ural, zajmując 24 lipca 1919 Czelabińsk, po czym front ustabilizował się do października. 14 listopada 1919 padł Omsk, a Kołczak przeniósł rząd do Irkucka[1].

24 grudnia 1919 w Irkucku zbrojne powstanie wszczęło eserowsko-mienszewickie Centrum Polityczne (Politcentr), które w nocy z 4 na 5 stycznia 1920 r. przejęło władzę nad miastem z rąk rządu Kołczaka. 4 stycznia 1920 Kołczak abdykował w

 
Pomnik admirała Aleksandra Kołczaka w Irkucku

pociągu ewakuacyjnym na stacji w Niżnieudinsku, przekazując swe pełnomocnictwa gen. Antonowi Denikinowi[6], a władzę na rosyjskim Dalekim Wschodzie Grigorijowi Siemionowowi[7].

Admirała mieli ochraniać żołnierze Korpusu Czechosłowackiego, którym Ententa 7 stycznia 1920 powierzyła go pod opiekę. Jednakże w zamian za zapewnienie swobody ewakuacji Korpusu przez rejon Irkucka oraz Bajkału, jego dowództwo w porozumieniu z głównodowodzącym siłami Ententy, gen. Janinem, wydało Kołczaka oraz ewakuowane przez niego carskie rezerwy złota Centrum Politycznemu[6], co nastąpiło 15 stycznia 1920 r. po przywiezieniu Kołczaka, pod eskortą Czechów, pociągiem do Irkucka[8]. Po przejściu Politcentru irkuckiego 21 stycznia pod kontrolę bolszewików, 7 lutego 1920 w Irkucku po 6-dniowym śledztwie Kołczak został przez nich rozstrzelany, bez procesu, na rozkaz z Moskwy[9].

RehabilitacjaEdytuj

W latach 90. pojawiły się w Rosji liczne głosy na temat potrzeby ponownej oceny wyroku wydanego przez sąd bolszewicki na Aleksandrze Kołczaku. Za rehabilitacją admirała opowiadali się wtedy Anatolij Kwasznin, ówczesny szef Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej oraz Jurij Skuratow, pełniący wtedy funkcję prokuratora generalnego Federacji Rosyjskiej[10][11].

W 1998 skierowano do Naczelnej Prokuratury Wojskowej oświadczenie ws. rehabilitacji Kołczaka. Sprawa trafiła do sądu. 26 stycznia 1999 sąd wojskowy uznał jednak admirała za niepodlegającego rehabilitacji, gdyż ten pomimo swoich szerokich uprawnień, nie powstrzymał terroru prowadzonego przez jego kontrwywiad wobec ludności cywilnej[12]. Obrońcy admirała nie zgodzili się z tymi argumentami. Zwrócili się tym razem bezpośrednio do Sądu Najwyższego Federacji Rosyjskiej, z wnioskiem o odwołanie wcześniejszego wyroku. Protest został skierowany do Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego. We wrześniu 2001, po wcześniejszym rozpatrzeniu sprawy, postanowiono nie odwoływać się od wcześniejszej decyzji sądu wojskowego. Członkowie Kolegium Wojskowego uznali, że zasługi admirała w okresie przedrewolucyjnym nie mogą stanowić podstawy do jego rehabilitacji i nie mogą usprawiedliwiać masowych represji wobec ludności cywilnej i żołnierzy Armii Czerwonej[13].

Odwołano się również do Sądu Konstytucyjnego Federacji Rosyjskiej. W 2004 wydał on orzeczenie, mówiące że wyrok sądu wojskowego z 1999 naruszył procedurę prawną[14].

Przeciągający się proces dotyczący rehabilitacji admirała Kołczaka wzbudził niechęć pozytywnie oceniającej jego postać części rosyjskiego społeczeństwa. Leonid Połeżajew, pełniący funkcję gubernatora obwodu omskiego, w 2006 powiedział, że rehabilitacja Aleksandra Kołczaka nie jest potrzebna, ponieważ rehabilitował go czas, a nie prokuratura wojskowa[15]. W 2009 ukazała się książka Siergieja Drokowa pt. „Admirał Kołczak i sąd historii”. Na podstawie dokumentów z akt śledztwa Kołczaka, autor książki zakwestionował kompetencje zespołów śledczych prokuratury z lat 1999–2004. Drokow argumentował za potrzebą oficjalnego wycofania zarzutów wysuwanych przeciwko admirałowi[16].

W marcu 2019 Federalna Służba Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej usunęła etykietę tajemnicy ze sprawy karnej admirała Kołczaka. Jednocześnie dostęp do materiałów ciągle pozostał częściowo ograniczony, ponieważ Kołczak nie został zrehabilitowany[17].

OdznaczeniaEdytuj

UpamiętnienieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m S. Bałakin, op.cit.
  2. D. Bullock, op.cit., s. 24.
  3. Smele J.D., Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge: Cambridge University Press, 1997, ​ISBN 978-0-521-57335-1​, s. 310.
  4. Lech Wyszczelski, Wojna o polskie Kresy 1918-1921, Warszawa: Bellona, 2013, s. 434, ISBN 978-83-11-12866-8, OCLC 891238898.
  5. Jonathan D. Smele, Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge: Cambridge University Press, 1997, s. 318, ISBN 978-0-521-57335-1.
  6. a b D. Bullock, op.cit., s. 34.
  7. J. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, ​ISBN 978-1-84904-721-0​, s. 119.
  8. Smele J.D., Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge: Cambridge University Press, 1997, s. 636 i 638.
  9. Richard Pipes, Rosja bolszewików, Warszawa 2005, Wyd. Magnum ​ISBN 83-89656-15-9​ s. 123-126. Tam też szczegółowy opis wydarzeń w Irkucku i wokół niego.
  10. Золото Империи, warweb.chat.ru [dostęp 2020-08-18].
  11. Вести Недели : Демократы и адмиралы призывают реабилитировать Колчака, web.archive.org, 2 kwietnia 2015 [dostęp 2020-08-18] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02].
  12. Главная военная прокуратура отказалась реабилитировать Колчака, lenta.ru [dostęp 2020-08-18].
  13. Верховный суд еще раз и навсегда отказался реабилитировать Колчака, web.archive.org, 12 marca 2016 [dostęp 2020-08-18] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-12].
  14. Конституционный суд разрешил пересмотреть дело Колчака, graniru.org [dostęp 2020-08-18] (ros.).
  15. Необходимо ли реабилитировать А.В. Колчака?, www.webcitation.org [dostęp 2020-08-18].
  16. Адмирал Колчак и суд истории [dostęp 2020-08-18].
  17. ФСБ рассекретила уголовное дело адмирала Колчака, РИА Новости, 2019 [dostęp 2020-08-18] (ros.).
  18. Возвращение адмирала Колчака, www.fontanka.ru, 17 kwietnia 2002 [dostęp 2020-04-11] (ros.).
  19. Расстрел Колчака: свидетельство очевидца, Байкал Инфо [dostęp 2020-04-11] (ros.).
  20. Постановление правительства о переименовании острова Расторгуева, Российская газета [dostęp 2020-04-11] (ros.).
  21. Admiral. [dostęp 2020-04-11].
  22. Olga Makarova, Evert E. Lindquist, A new species of the gamasid mite genus Arctoseius Thor, 1930 (Parasitiformes, Mesostigmata, Ascidae) from Russia with a key to the multidentatus species-group, „ZooKeys”, 313, 2013, s. 9–24, DOI10.3897/zookeys.313.5317, ISSN 1313-2970 [dostęp 2020-04-11] (ang.).c?
  23. Монархисты предложили поставить в Севастополе памятник Колчаку, lenta.ru [dostęp 2020-04-11].
  24. В Петербурге появилась мемориальная доска адмиралу Колчаку, rusvesna.su [dostęp 2020-04-11] (ros.).
  25. В Санкт-Петербурге демонтировали памятную доску Колчаку, РБК [dostęp 2020-04-11] (ros.).
  26. В Екатеринбурге исчезла табличка в честь Колчака, www.nakanune.ru [dostęp 2020-04-11] (ros.).

BibliografiaEdytuj

  • S. Bałakin: A.W. Kołczak: fakty, mnienija, dokumienty, w: Nawal nr 2, Moskwa 1992, s. 15-23 (ros.)
  • David Bullock: The Czech Legion 1914-20, seria Men-at-arms nr 447, Oxford: Osprey 2009, ​ISBN 978-1-84603-236-3(ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj