Weronika Szczawińska

Weronika Szczawińska (ur. 1981 w Warszawie) – polska reżyser, dramaturg oraz kulturoznawca, doktor nauk o sztuce (2014).

Ukończyła filologię angielską i kulturoznawstwo – wiedzę o kulturze w ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, obroniła pracę magisterską o realizacjach scenicznych Powrotu Odysa Stanisława Wyspiańskiego na przykładzie spektakli Tadeusza Kantora i Jerzego Grzegorzewskiego (2007). Jest również absolwentką Wydziału Reżyserii Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza; w roku 2014 obroniła doktorat w Instytucie Sztuki PAN na podstawie rozprawy Strategie reprezentacji pamięci w polskim teatrze przełomu XX i XXI wieku (promotorka prof. Krystyna Duniec)[1].

W latach 2005–2006 była aktorką Studium Teatralnego Piotra Borowskiego. W spektaklu Henryk. Hamlet. Hospital zagrała pacjentkę szpitala psychiatrycznego.

Jako reżyserka zadebiutowała wspólnie z Adamem Wojtyszką i Wawrzyńcem Kostrzewskim w 2007 roku etiudą dyplomową pt. Nienasycenie w spektaklu Wyzwolenie – Próby w Teatrze Polskim w Warszawie. Rok później wyreżyserowała swój pierwszy pełnowymiarowy spektakl: Jackie. Śmierć i księżniczka według Elfriede Jelinek w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie z Mileną Gauer jako Jackie Kennedy.

Laureatka wielu nagród, m.in. nominowana do Paszportu Polityki 2014 w kategorii "Teatr" za Geniusza w golfie i Teren badań – Jeżycjada; uhonorowana II nagrodą na Koszalińskich Konfrontacjach Młodych m-teatr 2010 za Zemstę; wyróżniona Nagrodą Marszałka Województwa Dolnośląskiego za dramaturgię do spektaklu W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z Innych (2010); laureatka nagrody Jury Społecznego Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach (2012) za Jak być kochaną; wraz z innymi twórcami Komornickiej. Biografii pozornej – wyróżnieniem w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2012).

W swojej twórczości Szczawińska interesuje się rewizją klasyki i reinterpretowaniem historii. Porusza też problematykę pamięci i historii, a także kwestie tożsamości płciowej i feminizmu[2]. Jej spektakle porównuje się pod względem formy do esejów, zwracając uwagę na ich potencjał dekonstruowania stereotypów i mechanizmów tworzących wspólnoty[3].

Szczawińska współpracuje z Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, w 2009 roku prowadziła tam cykl dyskusji dotyczących pamięci w teatrze. Publikuje w wielu czasopismach: „Didaskaliach”, „Teatrze”, „Res Publice Nowej”, „Dialogu”. W latach 2014–2017 była kierowniczką artystyczną Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu.

RealizacjeEdytuj

Jako reżyserkaEdytuj

Jako dramaturżkaEdytuj

InneEdytuj

  • Słuchowisko na podstawie Dźwiękowego zapisu doliny Tymoteusza Karpowicza, Wrocławski Teatr Współczesny (2013)
  • zdarzenie teatralne oparte na fragmentach poematu Odwrócone światło Tymoteusza Karpowicza, Wrocławski Teatr Współczesny (2013)

PrzypisyEdytuj

  1. Bazy danych - Nauka Polska, nauka-polska.pl [dostęp 2017-03-08].
  2. Biogram na stronie Culture.pl http://culture.pl/pl/tworca/weronika-szczawinska
  3. Teatr. Nominowani: Weronika Szczawińska [dostęp 2017-03-08] (pol.).