Wessel Freytag von Loringhoven

Baron Wessel Freytag von Loringhoven (ur. 10 listopada 1899 w Grosbornie koło Dyneburga, zm. 26 lipca 1944 w Mauerwald (Prusy Wschodnie)[1]) – niemiecki wojskowy, pułkownik w sztabie generalnym Wehrmachtu. Od sierpnia 1943 kierownik Wydziału II niemieckiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego Abwehry (niem. Abwehr). Członek antynazistowskiego Widerstandu związany z opozycjonistami wokół Clausa von Stauffenberga. Odpowiedzialny za ładunki wybuchowe do przeprowadzenia zamachu na Hitlera, użyte przez von Stauffenberga 20 lipca 1944. Zginął śmiercią samobójczą.

Wessel Freytag von Loringhoven
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1899
Lielborne
Data i miejsce śmierci 26 lipca 1944
Mamerki
Przebieg służby
Siły zbrojne Wehrmacht
Stanowiska kierownik II Wydziału Abwehry
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

ŻyciorysEdytuj

Wessel Freytag von Loringhoven pochodził z bałtyckiej gałęzi starego rodu szlacheckiego z WestfaliiFreytag von Loringhoven[2]. Dorastał w Liwonii. Po proklamowaniu niepodległości przez Łotwę 18 listopada 1918, w styczniu 1922 Freytag von Loringhoven otrzymał obywatelstwo niemieckie, które umożliwiło mu wstąpienie do Reichswehry[3]. W lutym 1933 poślubił Elisabeth von Rauch, z którą miał czterech synów: Mikołaja (ur. 1934), Axla (ur. 1936), Wessela (1941) i Andreasa (1943)[4].

Po ataku na Polskę w 1939, w obliczu niemieckiej polityki okupacyjnej na Wschodzie, jego stosunek do sposobu prowadzenia wojny przez Hitlera stawał się coraz bardziej krytyczny[3]. W czerwcu 1941, Freytag von Loringhoven został przydzielony jako pierwszy ofcier do sztabu generalmajora Heinricha zu Dohna. W sierpniu 1943, z inicjatywy admirała Wilhelma Canaris, objął kierownictwo Wydziału II niemieckiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego Abwehry (niem. Abwehr)[3], zastępując na tym stanowisku Erwina Lahousena. Jeszcze w lipcu 1943[5], wraz z Lahousenem[6] towarzyszył Canarisowi podczas pobytu we Włoszech, by ostrzec władze włoskie przed operacją Alarich (niem. Unternehmen Alarich)[7], której celem miało być rozbrojenie wojsk włoskich wobec oczekiwanej kapitulacji Włoch.

Po przeniesieniu do Berlina, nawiązał kontakt z pułkownikiem Clausem von Stauffenbergiem[3], przygotowującym zamach na Hitlera i pucz wojskowy. Zorganizował ładunki wybuchowe, użyte przez von Stauffenberga do przeprowadzenia nieduanego zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 w Wilczym Szańcu[3].

Podobnie jak Henning von Tresckow, Eduard Wagner i Ulrich von Oertzen, w obliczu grożącego mu aresztowania przez Gestapo[8], 26 lipca 1944 Freytag von Loringhoven popełnił samobójstwo[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Inne źródła podają 23 lipca 1944, patrz Peter Hoffmann: The history of the German resistance, 1933-1945. McGill-Queen's Press – MQUP, 1996, s. 516. ISBN 0-7735-1531-3. [dostęp 27 września 2009]. (ang.)
  2. Oskar Stavenhagen: Genealogisches Handbuch der kurländischen Ritterschaft. T. 1. Cz. 3: Kurland. Görlitz: 1939, s. 254. [dostęp 18-05-2010]. (niem.)
  3. a b c d e f Peter Steinbach, Johannes Tuchel, Ursula Adam: Lexikon des Widerstandes, 1933-1945. C.H.Beck, 1998, s. 61. ISBN 3-406-43861-X. [dostęp 18-05-2010]. (niem.)
  4. Dorothee von Meding: Courageous hearts: women and the anti-Hitler plot of 1944. Berghahn Books, 1997, s. 30. ISBN 1-57181-853-7. [dostęp 18-05-2010]. (ang.)
  5. Gerhard Schreiber: Die Italienischen Militärinternierten Im Deutschen Machtbereich 1943-1945. Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 1990, s. 52. ISBN 3-486-55391-7. [dostęp 29-05-2010]. (niem.)
  6. Peter Broucek: Militärischer Widerstand: Studien zur österreichischen Staatsgesinnung und NS-Abwehr. Böhlau Verlag Wien, 2008, s. 372. ISBN 3-205-77728-X. [dostęp 18 maja 2010]. (niem.)
  7. Peter Broucek: Militärischer Widerstand: Studien zur österreichischen Staatsgesinnung und NS-Abwehr. Böhlau Verlag Wien, 2008, s. 352. ISBN 3-205-77728-X. [dostęp 18 maja 2010]. (niem.)
  8. Arnim Ramm: Kritische Analyse der Kaltenbrunner-Berichte über die Attentäter vom 20. Juli 1944: ein Beitrag zur Geschichte des militärischen Widerstandes. Tectum Verlag DE, 2003, s. 36–37. ISBN 3-8288-8575-6. [dostęp 29-05-2010]. (niem.)

Linki zewnętrzneEdytuj