Otwórz menu główne

Wiaczasłau Szarszunou

białoruski naukowiec i polityk

Wiaczasłau Alaksiejewicz Szarszunou (biał. Вячаслаў Аляксеевіч Шаршуноў, ros. Вячеслав Алексеевич Шаршунов, Wiaczesław Aleksiejewicz Szarszunow; ur. 4 maja 1949 w Krugłowce w obwodzie smoleńskim) – białoruski inżynier, naukowiec, wykładowca akademicki i polityk, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2000 deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji; w latach 90. rektor Białoruskiej Państwowej Akademii Gospodarstwa Wiejskiego; doktor nauk technicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego), profesor.

Wiaczasłau Szarszunou
Вячаслаў Аляксеевіч Шаршуноў
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1949
Krugłowka, obwód smoleński
Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji
Okres od 27 listopada 1996
do 21 listopada 2000
Poprzednik stanowisko utworzone
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2000
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)
Przynależność polityczna bezpartyjny, Białoruska Partia Agrarna, frakcja agrariuszy
Następca wybory nie odbyły się
Rektor Białoruskiej Państwowej Akademii Gospodarstwa Wiejskiego
Okres od ?
do ?
Zastępca prezesa Akademii Nauk Agrarnych Republiki Białorusi
Okres od ?
do ?
Wiaczasłau Szarszunou
Kraj działania  Białoruś
Profesor, doktor nauk nauk technicznych
Alma Mater Białoruska Państwowa Akademia Gospodarstwa Wiejskiego
Doktorat 1980
Habilitacja 1990
Profesura 1991
Rektor
Akademia Białoruska Państwowa Akademia Gospodarstwa Wiejskiego
Okres zatrudn. ?–1995

ŻyciorysEdytuj

Młodość i pracaEdytuj

Urodził się 4 maja 1949 roku we wsi Krugłowka, w obwodzie smoleńskim Rosyjskiej FSRR, ZSRR. W 1971 roku ukończył Białoruską Państwową Akademię Gospodarstwa Wiejskiego uzyskując wykształcenie inżyniera mechanika. W 1980 roku uzyskał stopień kandydata nauk (odpowiednik polskiego stopnia doktora). Temat jego pracy kandydackiej brzmiał: Badanie technologicznego procesu wyładunku zbrykietowanej paszy z magazynów wieżowych i uzasadnienie parametrów wyładunku. W 1990 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego). Temat jego rozprawy doktorskiej brzmiał: Zwiększenie efektywności zbioru nasion strączkowych roślin paszowych poprzez wyczesywanie na pniu użytkowych części roślin i bezodpadowy przerób zgonin. W 1991 roku otrzymał tytuł profesora. Był zastępcą prezesa Akademii Nauk Agrarnych Republiki Białorusi[1].

W latach 1973–1995 pracował jako asystent, starszy wykładowca, docent, kierownik katedry, rektor Białoruskiej Państwowej Akademii Gospodarstwa Wiejskiego. W latach 1995–1997 był kierownikiem Głównego Urzędu Kadr i Edukacji Rolniczej w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Republiki Białorusi[1]. W 1995 roku był bezpartyjny[2]. Od stycznia do listopada 1996 roku był członkiem Białoruskiej Partii Agrarnej[1].

Działalność parlamentarnaEdytuj

W drugiej turze wyborów parlamentarnych 28 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z Horeckiego Okręgu Wyborczego Nr 164[2]. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego[3]. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Edukacji, Nauki i Kultury[4]. Należał do frakcji agrariuszy. 4 marca został członkiem stałej delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy[5]. Od 21 czerwca był członkiem delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji[6]. Poparł dokonaną przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[7]. Pełnił w niej funkcję członka Komisji ds. Edukacji, Kultury, Nauki i Postępu Naukowo-Technicznego[1]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2000 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów zakończyła się 21 listopada 2000 roku.

PraceEdytuj

Wiaczasłau Szarszunou jest autorem 213 prac naukowych, w tym 58 wynalazków i 4 podręczników dla szkół wyższych o profilu rolniczym[8].

Życie prywatneEdytuj

Wiaczasłau Szarszunou jest żonaty, ma dwóch synów[1]. W 1995 roku mieszkał w mieście Horki[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Kto…, s. 252
  2. a b c Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь, выбраных у другім туры галасавання 28 мая 1995 года (biał.). Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów. [dostęp 2019-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-05)].
  3. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)].
  4. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №33-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2019-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-16)].
  5. С. Шарецкий: Постановление Президиума Верховного Совета Республики Беларусь от 4 марта 1996 г. №103-XIII (ros.). bankzakonov.com, 1996-03-04. [dostęp 2019-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-23)].
  6. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 21 июня 1996 г. №391-XIII (ros.). bankzakonov.com, 1996-06-21. [dostęp 2019-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-23)].
  7. А. Лукашенко: Закон Республики Беларусь от 27 ноября 1996 г. № 819-XIII (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi, 1996-11-27. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)].
  8. Kto…, s. 253

BibliografiaEdytuj

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.