Wiktor Arnoldt-Russocki

Oficer Wojska Polskiego

Wiktor Feliks Arnoldt-Russocki (ur. 24 maja 1895 w Pękinach, zm. 26 maja 1956 w Londynie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Wiktor Arnoldt-Russocki
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1895
Pękiny
Data i miejsce śmierci 26 maja 1956
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 5 Pułk Ułanów,
10 Pułk Ułanów Litewskich,
25 Pułk Ułanów Wielkopolskich,
21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich,
17 Pułk Ułanów Wielkopolskich
Stanowiska dowódca szwadronu,
zastępca dowódcy pułku,
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa: bitwa nad Bzurą, obrona Warszawy)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 24 maja 1895 w Pękinach, w ówczesnym powiecie wołkowyskim. Został oficerem Armii Imperium Rosyjskiego.

Podczas I wojny światowej służył w 5 pułku ułanów. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został przyjęty do Wojska Polskiego. Od grudnia 1918 był żołnierzem 12 pułku ułanów, a po przekształceniu 10 pułku ułanów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika kawalerii w szeregach 10 puł, a za swoje czynny wojenne otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[1].

Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2], a następnie do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[3][4]. Po wojnie pozostawał oficerem 10 puł, stacjonującego w Białymstoku[5][6][7]. Odbył kurs dowódców szwadronów organizowany w Grudziądzu, po czym pełnił stanowisko dowódcy szwadronu. Od 1930 był oficerem 25 pułku Ułanów Wielkopolskich w garnizonie Prużana[8], gdzie pełnił funkcję dowódcy szwadronu. Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[9]. Następnie był oficerem 21 pułku Ułanów Nadwiślańskich w Równem. W tym stopniu w 1936 został przydzielony do 17 pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie na stanowisko zastępcy dowódcy jednostki. Został awansowany do stopnia podpułkownika kawalerii 19 marca 1939.

Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej był I zastępcą dowódcy płk. Ignacego Kowalczewskiego, a w połowie września 1939 objął dowództwo jednostki (uczestniczył w bitwie nad Bzurą), po czym pod koniec miesiąca brał udział w obronie Warszawy ponownie jako zastępca dowódcy 17 pułku ułanów. Po poddaniu stolicy został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu (m.in. Oflag VII A Murnau). Za swoje czyny podczas wojny obronnej otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.

Po oswobodzeniu z niewoli 26 kwietnia 1945 był oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Zmarł 26 maja 1956 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Hanwell w Londynie.

Jego starszym bratem był Julian (ur. 1893), obaj razem służyli od I wojny światowej, później w 10 pułku ułanów[10][11][12].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj