Otwórz menu główne

Kapitulacja Warszawy – podpisanie w dniu 28 września 1939 w budynku fabryki Skody na Rakowcu przez gen. Tadeusza Kutrzebę i gen. Johannesa Blaskowitza umowy o kapitulacji Warszawy.

OpisEdytuj

Osobny artykuł: Obrona Warszawy (1939).

Warunki kapitulacji zostały uzgodnione 27 września 1939 podczas spotkania gen. Tadeusza Kutrzeby i płk. Aleksandra Pragłowskiego z dowództwem armii niemieckiej w Szkole Podstawowej nr 1 (obecnie Miejskie Przedszkole nr 1) przy ul. Paderewskiego 47 w Sulejówku[1]. Dalsze rozmowy były prowadzone następnego dnia rano, m.in. z udziałem prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego oraz przedstawicieli instytucji użyteczności publicznej; omawiane były kwestie przejęcia miasta przez administrację niemiecką[2].

Akt kapitulacji został podpisany o godzinie 13:00 w dniu 28 września 1939 przez gen. Tadeusza Kutrzebę w imieniu dowódcy Armii „Warszawa”, i gen. Johannesa Blaskowitza, dowódcę niemieckiej 8 Armii, w budynku fabryki Skody na Rakowcu[2]. Ustalono, że do niewoli pójdą tylko polscy oficerowie, żołnierze mieli zostać zwolnieni do domów[3].

Prezydent Stefan Starzyński wygłosił swoje ostatnie przemówienie przez radio. Mieszkańcom miasta wiadomość o poddaniu się ogłoszono za pośrednictwem plakatów.

Po kapitulacji Warszawy na początku października 1939 niemieckim Komendantem Miasta Warszawy został gen. Friedrich von Cochenhausen, zaś łącznikiem pomiędzy prezydentem Starzyńskim a generałem został Stanisław Lorentz[4][5].

PrzypisyEdytuj

  1. Irmina Matyjasek-Jałowiecka: Historia mojego miasta. Sulejówek – część III. 2002: Sulejówek, s. 34, 36–37. ISBN 83-907212-2-8.
  2. a b Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 67. ISBN 978-83-240-1057-8.
  3. Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 67–68. ISBN 978-83-240-1057-8.
  4. Łącznicy polscy przy wojskach niemieckich. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 262, s. 1, 2 października 1939. 
  5. Dowództwo niemieckie mianowało Komendanta Warszawy. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 263, s. 1, 3 października 1939. 

GaleriaEdytuj