Henryk Hilchen

Henryk Hilchen (ur. 30 lipca 1881 w Warszawie, zm. 20 sierpnia 1956 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki.

Henryk Hilchen
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1881
Warszawa
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 1956
Warszawa
Miejsce pochówku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
proboszcz parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Warszawie
Okres sprawowania 1931–1945
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1912
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Teodora i Józefy z Wężyk-Rudzkich. Był trzecim z pięciorga ich dzieci. Jego młodszym bratem był Feliks Hilchen[1]. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Kielcach kontynuował naukę w liceum handlowym w Warszawie. Od 1901 roku studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, ukończył jednak Politechnikę Lwowską, gdzie się przeniósł po strajkach szkolnych w 1905 roku. Kontynuował studia na Uniwersytecie we Fryburgu, gdzie ukończył wydział prawny oraz uzyskał tytuł doktora nauk politycznych i ekonomicznych. Studiował również filozofię tomistyczną. W czasie studiów w organizacjach studenckich (w „Zjednoczeniu” Studentów Politechniki Warszawskiej, w Bratniej Pomocy na Politechnice Lwowskiej oraz w korporacjach studenckich „Filarecja” i „Sarmatia” we Fryburgu). Studiował również prawo na Uniwersytecie w Petersburgu, gdzie był jednym z założycieli polskiej Korporacji Akademickiej Sarmatia. W latach 1910–1912 uczył się jako alumn w Seminarium Duchownym w Warszawie. Następnie, w latach 1912–1915 był wikariuszem w parafiach w Dobrem, Łowiczu, Łodzi i w Jadowie[2].

W latach 1916–1917 był sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Warszawie i redaktorem organu stowarzyszeń chrześcijańskich „Pracownik Polski”. W 1919 roku został radnym m.st. Warszawy, w tym samym roku został kapelanem Szkoły Podchorążych Artylerii na Sołaczu w Poznaniu oraz redaktorem „Przewodnika Społeczego”. W latach 1920–1922 studiował w Angelicum w Rzymie, był spowiednikiem późniejszego papieża Piusa XI[3] i honorowym szambelanem papieskim. Po powrocie do Polski został ponownie prefektem szkół warszawskich. Od 1929 roku pracował jako proboszcz w Lesznie, a w latach 1931–1945 był proboszczem parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Warszawie. W czasie okupacji został aresztowany przez Niemców i był przez pewien czas zakładnikiem więzionym na Pawiaku. Tuż przed powstaniem warszawskim udzielił zgody na ukrycie części akt staropolskich AGAD w wieży przy swoim kościele, dzięki czemu przetrwały one wojnę[2] (kościół został zrujnowany w czasie powstania).

W latach 1945–1947 był proboszczem w Międzyrzeczu, następnie, w latach 1947–1952 – w Słupsku. W 1952 roku otrzymał nominację na proboszcza w Tarczynie, jednak nie objął tego stanowiska ze względu na postępujący paraliż[3]. Zmarł 20 sierpnia 1956 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 189-6-12/13)[4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Marek Minakowski, Profil Henryka Hilchena na stronie Wielkiej Genealogii Minakowskiego [dostęp 2017-02-18].
  2. a b Irena łapinowa: Hilchen Henryk. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 9. Wrocław – Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii – Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1961, s. 514–515., reprint wydany przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Warszawa, 1990, ​ISBN 83-04-03497-2
  3. a b Henryk Hilchen, Strona Korporacji Akademickiej „Sarmatia” [dostęp 2017-02-18].
  4. Cmentarz Stare Powązki: HILCHENOWIE, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-15].
  5. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  6. M.P. z 1937 r. nr 94, poz. 129