Xita Guangmu

Xita Guangmu (bd; chiń. 西塔光穆, pinyin Xītǎ Guāngmù; kor. 서탑광목 Sŏt'ap Kwangmok; jap. Saitō Kōboku; wiet. Tây Tháp Quang Mục) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang. Znany także jako Yangshan. Jest uważany za trzeciego patriarchę tej szkoły.

Xita Guangmu
Data urodzenia IX wiek
Data śmierci IX wiek
Szkoła Guiyang
Linia przekazu
Dharmy zen
Guishan Lingyou
Nauczyciel Yangshan Huiji
Następca Zifu Rubao
Zakon chan

BiografiaEdytuj

Z jego dzieciństwem związane są legendarne wydarzenia. Po siedmiu dniach od urodzenia stanął na nogach i zaczął chodzić. Po miesiącu już mówił. Jego pierwsze wypowiedziane słowa to Namo Amithaba buddha[1].

Po opuszczeniu domu studiował klasykę konfucjańską. Wkrótce zainteresował się sutrami. Pierwszą z nich, którą zaczął studiować, była Sutra Amitabhy[a].

Został uczniem mistrza chan Yangshana Huiji oraz spadkobiercą jego Dharmy. Żył i nauczał na górze Yang.

Mnich spytał: "Co to jest proste słyszenie?"
Xita powiedział: "Ono nie wchodzi przez twoje uszy."
Mnich powiedział: "Jak to możliwe?"
Xita powiedział: "Czy to słyszysz?"
Mnich spytał: "Czy znaczenie przodków jest takie samo jak znaczenie nauk doktrynalnych, czy też nie?"
Xita powiedział: "Odkładając na bok 'takie samo' lub 'różne', możesz powiedzieć, co to jest, co wchodzi i wychodzi z ust dzbanka z wodą?"[2]

Linia przekazu DharmyEdytuj

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Bibliografia i źródłaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Chiń. Emítuó(fo) jīng 阿彌陀(佛)經; kor. Amit'a(bul) kyŏng 아미타(불)경; jap. Amida(butsu) kyō; wiet. A di đà (phât) kinh – zwana Mniejszą sutrą Sukhawatiwjuhą. W niej znajduje się opis Czystej Krainy buddy Amitabhy. Przetrwało jedynie tłumaczenie Kumaradżiwy

PrzypisyEdytuj

  1. The Thirty, www.drbachinese.org [dostęp 2018-05-29].
  2. Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. The Masters and Their Teachings, str. 208