Otwórz menu główne

Zabłocie (Bogumin)

Zabłocie[1] (czes. Záblatí i, niem. Zablacz, ciesz. Zobłoci) – część miasta Bogumina w kraju morawsko-śląskim, w powiecie Karwina w Czechach. Jest to także gmina katastralna o nazwie Záblatí u Bohumína (pl. Zabłocie koło Bogumina) i powierzchni 431,68 ha[2], położona w południowej części miasta. Liczba mieszkańców wynosi 2196[3], a adresów 458[4]. Nazwa wzięła się stąd, iż było to niegdyś miejsce „za błotem”, czyli za rozległymi bagnami dzisiejszego Nowego Bogumina[5].

Zabłocie
Záblatí
Część miasta Bogumina
ilustracja
Państwo  Czechy
Kraj Flag of Moravian-Silesian Region.svg morawsko-śląski
Powiat Karwina
Miasto Bogumin
W granicach Bogumina 1974
Powierzchnia 4,32 km²
Populacja (2010)
• liczba ludności

2 196
• gęstość 508,3 os./km²
Kod pocztowy 735 52
Położenie na mapie kraju morawsko-śląskiego
Mapa lokalizacyjna kraju morawsko-śląskiego
Zabłocie Záblatí
Zabłocie
Záblatí
Położenie na mapie Czech
Mapa lokalizacyjna Czech
Zabłocie Záblatí
Zabłocie
Záblatí
Ziemia49°53′34″N 18°21′50″E/49,892778 18,363889
Portal Portal Czechy

HistoriaEdytuj

W Zabłociu na tzw. Piaskach odkryto najstarsze ślady bytności człowieka na terenie obecnego Bogumina. Odryto tu na stanowisku: I - dziesiątki zabytków mezolitycznych i neolitycznych, a wśród nich krzemienne rdzenie, odłupki, wióry, drapacze, wiórowce i przekłuwacz; II - ok. 200 paleolitycznych wyrobów krzemiennych, takich jak tylczaki, wiórki tylcowe, grot z trzonkiem i wiór z wnęką; III - paleolityczny rdzeń krzemienny. Zabytki te wiąże się ze społecznościami myśliwsko-zbierackimi jakie tu wówczas żyły[6].

Zabłocie to jedna z najstarszych miejscowości na Śląsku Cieszyńskim. Miejscowość została po raz pierwszy wzmiankowana jako Zablocie w 1229 roku, w bulli papieża Grzegorza IX dla benedyktynów tynieckich, zatwierdzającej ich posiadłości w okolicy Orłowej[7][8]. W 1268 powstał klasztor Benedyktynów w Orłowej, a Zabłocie stanowiło odtąd jego uposażenie[9].

W 1290 w wyniku trwającego od śmierci księcia Władysława opolskiego w 1281/1282 rozdrobnienia feudalnego księstwa opolsko-raciborskiego powstało nowe księstwo cieszyńskie, w granicach którego znalazło się również Zabłocie. Od 1327 księstwo cieszyńskie stanowiło lenno Królestwa Czech. W 1447 Zabłocie weszło w skład wydzielonego działu księcia Bolka II[10], nadal jednak pozostając własnością klasztorną[11]. Aby móc sfinansować remont klasztoru w Orłowej, opat Andrzej Gniady zastawił na początku 1515 roku Zabłocie za 100 złotych szlacheckiej rodzinie Piotra Osińskiego z Żytnej na Hermanicach[12]. Jednakowoż kryzys finansowy klasztoru się pogorszył. Wprawdzie udało się na krótko odzyskać Zabłocie, jednak za rządów kolejnego opata Wincentego wieś ta została definitywnie sprzedana, Janowi Sedlnickiemu z Choltic na Polskiej Ostrawie[13].

Zabłocie w historii samorządności lokalnej było samodzielną gminą, dopiero w 1974 znalazła się w administracyjnych granicach Bogumina.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Nazewnictwo geograficzne świata. Zeszyt 11. Europa, Część I, 2009 Publikacja w formacie PDF
  2. Informace o katastrálním území Záblatí u Bohumína (cz.). [dostęp 2010-09-28].
  3. Město Bohumín: Obyvatelstvo (cz.). [dostęp 2010-09-27].
  4. Adresy v České republice (cz.). 2010-09-28. [dostęp 2010-09-28].
  5. Město Bohumín: Záblatí (Zabłocie). [dostęp 2010-09-28].
  6. ABC miejscowości. W: Aleksander Żukowski, Daniel Jakubczyk: Szlakami Zielonego Śląska 3. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2014, s. 281. ISBN 978-83-60891-58-2.
  7. Colmar Grünhagen 1866 ↓, s. 153.
  8. Śląsk Cieszyński w średniowieczu (do 1528). Idzi Panic (redakcja). Cieszyn: Starostwo Powiatowe w Cieszynie, 2010, s. 286, 294. ISBN 978-83-926929-3-5.
  9. I. Panic, 2010, s. 430
  10. I. Panic, 2010, s. 158
  11. I. Panic, 2010, s. 336
  12. I. Panic, 2010, s. 434
  13. I. Panic, 2010, s. 435

BibliografiaEdytuj

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.