Otwórz menu główne

Zbigniew Pędziński (ps. „Tytus” „Faytt”, ur. 7 kwietnia 1928, zm. 8 kwietnia 1967) – krytyk literacki, publicysta.

Zbigniew Pędziński
Tytus, Faytt
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1928
Sieraków Wielkopolski
Data i miejsce śmierci 8 kwietnia 1967
Poznań
Miejsce spoczynku Cmentarz Górczyński w Poznaniu
Zawód, zajęcie krytyk literacki, publicysta
Miejsce zamieszkania Poznań
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Poznański

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Zbigniew Pędziński urodził się w Sierakowie Wielkopolskim, a rodzicami byli Władysław Pędziński, urzędnik skarbowy oraz Maria z domu Faytt. Chorował od urodzenia, więc nie mógł poruszać się samodzielnie. Żonaty był od 1953 z Danutą Koszewską i pozostawił syna Marcina (ur. 1963)[1]. Zmarł w Poznaniu 8 kwietnia 1967 i pochowany został na cmentarzu Górczyńskim[1][2].

Wykształcenie i działalność publicystycznaEdytuj

Okres okupacji niemieckiej spędził w Siedlcach, gdzie uczył się na tajnych kompletach gimnazjalnych. Mieszkańcem Poznania został od 1946, a rok później w gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu otrzymał świadectwo maturalne. Od 1947 do 1951 na Uniwersytecie Poznańskim studiował polonistykę, filozofię oraz socjologię i z zakresu filologii polskiej uzyskał tytuł magistra. Jako krytyk literacki zadebiutował w 1952 recenzją zamieszczoną w „Przeglądzie Powszechnym” i prowadził przez następne 15 lat bardzo ożywioną działalność jako krytyk i publicysta. Współpracował z czasopismami: „Twórczość”, „Kamena”, „Tygodnik Kulturalny”, „Więź”, „Tygodnik Powszechny”, „Homo Dei” i innymi. Szczególną uwagę zwracał na twórczość pisarzy środowiska wielkopolskiego oraz literaturze niemieckiej. Współpracował także z Polskim Radiem oraz wydawnictwami, a od 1955 rozpoczął pracować naukowo w Instytucie Badań Literackich. Od 1955 członek Związku Literatów Polskich.

DorobekEdytuj

Jego publikacjami było około 1200 esejów, artykułów, recenzji, felietonów, not itp., tom szkiców krytycznych pt. Dalecy i bliscy (1957), wstępy do książek Wojciecha Bąka, Kazimiery Iłłakowiczówny, L. Proroka, Liona Feuchtwangera. W jego publicystyce, w której znajdowało się bardzo dużo zagadnień, na czołowym miejscu była problematyka religijna, moralna oraz rehabilitacji inwalidów. Wybór jego prac pt. Z notatnika szeregowego recenzenta (1971) ukazał się pośmiertnie[3][4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 564-565. ISBN 83-01-02722-3.