Otwórz menu główne

Ziomkostwa w Niemczech – organizacje społeczno-polityczne w Niemczech powstałe na terenie zachodnich stref okupacyjnych, skupiające Niemców zbiegłych w obliczu nacierającej Armii Czerwonej lub wysiedlonych przymusowo na mocy układów poczdamskich z terenów które weszły w skład Polski, Czecho-Słowacji, Rumunii, Bułgarii, Węgier, Jugosławii i ZSRR.

Pierwsze grupy ziomkostw powstały już 1945, głównie w celu niesienia samopomocy wysiedlonej ludności oraz w celu kultywowania tradycji regionalnych. W 1948 powstało Ogólne Przedstawicielstwo Wypędzonych ze Wschodu (Gesamtvertretung der Ostvetriebenen), rozpoczęto też tworzenie struktur zrzeszających ziomkostwa w poszczególnych landach. W 1949/50 we Frankfurcie nad Menem powołany został Centralny Związek Wypędzonych Niemców (Zentralverband der Vertriebenen Deutschen, od 1951 Bund der Vetriebenen Deutschen), natomiast w Hamburgu Zjednoczenie Ziomkostw Wschodnioniemieckich (Vereinigte Ostdeutsche Landsmannschaften). W 1950 oba ugrupowania proklamowały wspólnie opracowaną „Kartę niemieckich Wypędzonych ze Stron Ojczystych” (Charta der deutschen Heimatvertriebenen). W 1951 odbył się pierwszy wspólny kongres, a w 1958 obie organizacje ziomkostw połączyły się tworząc organizację dachową Związek Wypędzonych.

Status prawny wypędzonego opiera się na ustawie federalnej z 1953. Obejmuje on również dzieci urodzone już na terenie RFN oraz inne grupy osób przybyłe do Niemiec, np. przesiedleńców lub przybyłych w ramach łączenia rodzin. Początkowo status wypędzonego miało ok. 8 mln osób (1948), współcześnie posiada go ok. 16 mln Niemców (1985).

OddziałyEdytuj

Obecnie na terenie Niemiec działa ponad 20 różnego rodzaju ziomkostw:

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj