Zobowiązania naturalne

Zobowiązania naturalne (łac. obligationes naturales, l.p. obligatio naturalis) – w prawie rzymskim zobowiązania pozbawione możliwości przymusowego dochodzenia świadczenia przez wierzyciela, jednak spełnienie ich traktowano jako należne (spełniający je dłużnik nie mógł domagać się zwrotu).

Do zobowiązań takich zaliczano:

Zobowiązanie naturalne można było zabezpieczyć zastawem lub poręką, nadawało się też do potrącenia[1]. Mogło stać się wymagalnym i zaskarżalnym jeśli odnowiono je przez stypulację.

Obecnie zobowiązania takie noszą nazwę niezupełnych i mają mniejsze znaczenie niż w starożytności.

PrzypisyEdytuj