Otwórz menu główne

Zygmunt Balicki (inżynier)

polski inżynier i polityk

Zygmunt Balicki (ur. 13 marca 1888 w Tomsku, zm. 10 sierpnia 1959 w Warszawie) – polski inżynier, polityk[1].

Zygmunt Balicki
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1888
Tomsk
Data i miejsce śmierci 10 sierpnia 1959
Warszawa
członek Komitetu Centralnego
Okres od 1923
do 1938
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Polski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Syn pochodzącego z Lublina polskiego zesłańca na Syberię Tadeusza Balickiego, współzałożyciela Gminy Socjalistów Polskich w Warszawie. W 1895 wraz z rodzicami powrócił do Warszawy. W 1905 wziął udział w strajku szkolnym, za co został wydalony z gimnazjum. W 1913 ukończył gimnazjum w Bernie, następnie studiował inżynierię dróg i budowę mostów na politechnice w Zurychu. W latach 1920–1925 pracował w Dyrekcji Budowy Kolei Państwowych w Warszawie jako starszy inżynier. Od 1936 był kierownikiem budowy osiedla na Kole w TOR w Warszawie.

Podczas okupacji, od lipca 1941 był członkiem konspiracyjnej organizacji komunistycznej „Proletariusz”. W czerwcu 1943 został aresztowany przez Gestapo, przeszedł dwumiesięczne śledztwo na al. Szucha i na Pawiaku i w latach 1943–1945 przebywał w niemieckich obozach, m.in. Auschwitz-Birkenau, Sachsenhausen, Bergen-Belsen i Launingen. W kwietniu 1945 został uwolniony przez wojsko amerykańskie.

Pod koniec 1945 wszedł w skład grupy inicjatywnej, która w 1946 powołała Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej[2].

Od 1946 do 1956 był wiceministrem resortu komunikacji. W latach 1947–1953 był również przewodniczącym Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

Należał kolejno do: PPS (od 1905), PPS-Lewicy (od 1906), KPP (od 1918 do 1938), PPR (od 1942), PZPR (od 1948). W kwietniu 1922 na konferencji KPP w Gdańsku został zastępcą członka Komitetu Centralnego (KC) KPP, a w 1923 – członkiem KC KPP. Brał udział w II Zjeździe KPP pod Moskwą jesienią 1923.

Był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy i Srebrnym Krzyżem Zasługi[3]. W 1985 pośmiertnie został odznaczony tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata[4].

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kw. 30A-6-9 179).

PrzypisyEdytuj

  1. Leksykon historii Polski z 1995, s. 27.
  2. Z historii Stowarzyszenia. sitk-rp.org.pl. [dostęp 2013-12-31].
  3. M.P. z 1947 r. nr 25, poz. 120
  4. Rodzina Balickich, Polscy Sprawiedliwi

BibliografiaEdytuj

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1, Warszawa 1978.