Otwórz menu główne

Zygmunt Grabowski (pułkownik)

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego
Ten artykuł dotyczy płk dypl. piech. Zygmunta II Grabowskiego. Zobacz też: inne postaci noszące imię i nazwisko „Zygmunt Grabowski”.

Zygmunt Grabowski[1] (ur. 23 kwietnia 1892, zm. ?) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Zygmunt Grabowski
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 23 kwietnia 1892
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Syberyjski Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III
8 Pułk Piechoty Legionów
20 Dywizja Piechoty
35 Pułk Piechoty
49 Huculski Pułk Strzelców
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr X
1 Dywizja Grenadierów
7 Brygada Kadrowa Strzelców
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Military Cross (Wielka Brytania)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 2 października 1892. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu majora służył w szeregach 1 Syberyjskiego pułku piechoty.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 287. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W 1923, jako oficer przydzielony do Sztabu Generalnego, pełnił służbę w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisku szefa Oddziału III[3]. 2 listopada 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu na stanowisko szefa sztabu. W czasie studiów w Wyższej Szkoły Wojennej oraz służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie[4]. 3 maja 1926 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. 5 maja 1927 został przeniesiony do 35 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. 18 czerwca 1930 został powołany na stanowisko dowódcy 49 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Kołomyi[8][9]. 21 grudnia 1932 roku awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1938 roku został szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu.

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i został dowódcą piechoty dywizyjnej sformowanej 13 listopada 1939 1 Dywizji Grenadierów[10]. Po kampanii francuskiej 1940 przedostał się do Wielkiej Brytanii. Tam został dowódcą 7 Brygady Kadrowej Strzelców, sformowanej 24 listopada 1940 w szkockim mieście Dunfermline. 1 maja 1942 został przeniesiony do I Oficerskiego Baonu Szkolnego i wyznaczony na stanowisko komendanta zgrupowania oficerów sztabowych[11].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W ewidencji wojskowej figurował, jako Zygmunt II Grabowski, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 81, 146.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 74, 140, 346.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 124.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 51, 166.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 577.
  10. 1 Dywizja grenadierów w kampanii Francuskiej 1940 roku. stankiewicze.com. [dostęp 31 marca 2015].
  11. Rozkazy dzienne. I Oficerski Baon Szkolny, 1942, s. 87..
  12. Franciszek Dindorf-Ankowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 82 Syberyjski Pułk Piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 46.
  13. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410

BibliografiaEdytuj