Zygmunt Pietruszczyński

Zygmunt Pietruszczyński (ur. 21 stycznia 1886 w Puławach, zm. 27 stycznia 1965 w Poznaniu) – rolnik, profesor Uniwersytetu Poznańskiego i Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu.

Zygmunt Pietruszczyński
Ilustracja
Zdjęcie przed 1960
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1886
Puławy
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 1965
Poznań
Zawód, zajęcie rolnik, profesor
Odznaczenia
Srebrny Wawrzyn Akademicki

ŻyciorysEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Zygmunt Pietruszczyński był synem nauczyciela Franciszka i Henryki z Bracławskich. Od 1911 roku był żonaty z Wandą Brydzińską (27 VII 1890 – 1 IX 1976).

Edukacja i studiaEdytuj

Uczęszczał do szkoły realnej, z której go wydalono za udział w strajku szkolnym 1905. W 1906 roku jako eksternista zdał maturę w prywatnym gimnazjum w Warszawie[1], gdzie następnie w latach 1906–1909 studiował na Wyższych Kursach Rolniczych Towarzystwa Kursów Naukowych. Do roku 1911 studiował na uniwersytetach w Halle i Lipsku i uzyskał tam dyplom agronoma.

Aktywność naukowa i zawodowaEdytuj

W 1910 roku w Krajowej Stacji Doświadczalnej Chemiczno-Rolniczej w Dublanach objął asystenturę u profesora Józefa Mikułowskiego-Pomorskiego i wraz z nim w 1911 roku przeszedł do Katedry Chemii Rolnej Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1912–1918 był dyrektorem Kowieńskiej Stacji Doświadczalnej Chemiczno-Rolniczej w Bejsagole[2][3].

Od czerwca 1918 do marca 1920 roku był pracownikiem Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Jako profesor nadzwyczajny objął w kwietniu 1920 roku Katedrę Ogólnej Uprawy Roli i Roślin na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Profesorem zwyczajnym został w 1929 roku.

Był również kierownikiem sekcji młodzieżowej w składzie Rady Wojewódzkiej Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem w Poznaniu. W 1930 startował do Senatu z listy BBWR[4]. Należał zresztą do nielicznej w Poznaniu grupy profesorów, którzy mieli przychylny stosunek do Józefa Piłsudskiego i rządów pomajowych[5]. Organizował studium, a następnie Wydział Rolniczy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w latach 1929–1931, dokąd dojeżdżał z wykładami.

Jako kierownik badań nad ziemniakami współpracował z Państwowym Instytutem Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach od 1938 roku, w czasie II wojny światowej, aż do połowy 1950 roku.

Podczas wojny pełnił na Tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich funkcję dziekana Wydziału Rolniczo-Leśnego, a po wojnie wrócił na dawne stanowisko na UP. Rozwinął badania nad wartością rolniczą odmian roślin uprawnych, a przy Katedrze utworzył specjalną pracownię odmianoznawczą, której celem było odtworzenie rejestru krajowych odmian oryginalnych roślin uprawnych.

W latach 1945–1958 był radnym oraz zastępcą przewodniczącego Komisji Oświaty Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu, a w 1955 objął równolegle kierownictwo Działu Roślin Oleistych i Kukurydzy w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa.

Na emeryturę przeszedł w 1960 roku, a 27 stycznia 1965 roku zmarł. Spoczywa na cmentarzu Sołackim parafii rzymskokatolickiej pw. Jana Marii Vianneya[6](kwatera św. Barbary-rząd 24-grób 8).

 
Grób prof. Zygmunta Pietruszczyńskiego na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya w Poznaniu

Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 35 oryginalnych prac, 8 książek, 2 duże rozdziały w zbiorowym podręczniku szczegółowej uprawy roślin i kilkaset artykułów.

OdznaczeniaEdytuj

Ważniejsze publikacjeEdytuj

  • Uprawa lucerny, Poznań 1931
  • Uprawa lucerny, Warszawa 1954
  • Uprawa rzepaku i rzepiku, Poznań 1934
  • Uprawa rzepaku i rzepiku, Warszawa 1949
  • Wybór kłębów ziemniaczanych do sadzenia w świetle nowych badań, Poznań 1925

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 567–568. ISBN 83-01-02722-3.