C z kreską (majuskuła: Ć; minuskuła: ć) – litera diakrytyzowana alfabetu łacińskiego powstała od c posiadająca akcent ostry; piąta litera alfabetu polskiego.

C z kreską
Ilustracja
Majuskuła i minuskuła litery.
Grafem
Majuskuła Ć
Minuskuła ć
Informacje
Podstawowy alfabet łaciński
Pochodzenie
Oparty na grafemie c
Znak diakrytyczny akcent ostry
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

HistoriaEdytuj

Graf pojawił się po raz pierwszy w alfabecie polskim. W języku serbsko-chorwackim ć pojawiło się jako zapożyczenie z alfabetu polskiego w XIX wieku.

ZastosowanieEdytuj

Litera występuje w języku polskim, dolnołużyckim, górnołużyckim, saanicz, etnolekcie wilamowskim oraz przy zapisie łacinką serbsko-chorwackiego i białoruskiego.

Język polskiEdytuj

W języku polskim najczęściej oznacza spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłowo-podniebienną bezdźwięczną (IPA: [t͡ɕ]), np. w słowie „pięć” (IPA: [pʲjeɲt͡ɕ]) oraz „cień” (IPA: [t͡ɕeɲ]). Przed literami oznaczającymi samogłoski jest zastępowane poprzez ci.

Etnolekt wilamowickiEdytuj

W etnolekcie wilamowickim oznacza dźwięk [t͡ʃ].

Język serbsko-chorwackiEdytuj

W języku serbsko-chorwackim ć występuje w zapisie łacińskim oraz jest wymawiane jest jako /ʨ/, np. w słowie „kuća” (IPA: [kuʨa]) oznaczającym dom.

Zobacz teżEdytuj