Otwórz menu główne

Ładyżyn (ukr. Ладижин) – miasto na Ukrainie w obwodzie winnickim przy ujściu Sielnicy do Bohu.

Ładyżyn
Ладижин
Ilustracja
Miasto z lotu ptaka
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód Obwód winnicki
Burmistrz Walery Kołomiejcew
Powierzchnia 9 km²
Populacja (2018)
• liczba ludności

22 682[1]
Nr kierunkowy +380-4343
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Ładyżyn
Ładyżyn
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ładyżyn
Ładyżyn
Ziemia48°40′N 29°13′E/48,666667 29,216667
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Miasto historycznie położone na Podolu znane jest głównie za sprawą bitwy pod Ładyżynem z 1672 roku.

Spis treści

HistoriaEdytuj

 
Mapa województwa bracławskiego z 1648 r. z zaznaczonym Ładyżynem pod nazwą Ladizin

Miejscowość założona w XIV wieku (pierwsze wzmianki z roku 1362). Od 1566 Ładyżyn leżał w województwie bracławskim Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1569 włączony do Korony Królestwa Polskiego, w której granicach pozostawał do 1793 (z przerwą na panowanie osmańskie w latach 1672-1699). W 1627 roku miasto prywatne należało do kasztelana krakowskiego Jerzego Zbaraskiego[2]. 18 lipca 1672 Polacy stoczyli tu zwycięską bitwę z Turkami. Prywatne miasto szlacheckie położone w województwie bracławskim było w 1789 roku własnością Seweryna Potockiego[3].

Po II rozbiorze Polski wraz z większością Podola znalazł się w zaborze rosyjskim. Pod zaborami siedziba gminy Ładyżyn(ukr.) w powiecie hajsyńskim guberni podolskiej.

W mieście istniał zamek[4].

W pobliżu wieś Czetwertynówka z polem bitwy pod Batohem.

Miasta partnerskieEdytuj

Urodzeni w ŁadyżynieEdytuj

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.12
  2. Latyfundia książąt Zbaraskich w XVI i XVII wieku, w: Przegląd Nauk Historycznych 2009, R. VIII, nr 1, s. 66.
  3. Микола Крикун, Воєводства Правобережної України у XVI-XVIII століттях: Статті і матеріали, Lwów 2012, s. 511.
  4. Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1928, s. 35.

Linki zewnętrzneEdytuj