Otwórz menu główne

Seweryn Potocki herbu Pilawa (ur. 1762 w Kuryłówce, zm. 16 września 1829) – polski poseł, senator, krajczy wielki koronny, tajny radca i członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, kurator Uniwersytetu Charkowskiego, wolnomularz, kawaler maltański od 1811 roku[2].

Seweryn Antoni Potocki
Ilustracja
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy
Data i miejsce urodzenia 1762
Kuryłówka[1]
Data śmierci 16 września 1829
Ojciec Józef Potocki
Matka Anna Teresa Ossolinska
Żona

Anna Teresa Sapieha

Dzieci

z Anną Teresą Sapiehą:
Wanda Potocka
Leon Potocki (1789–1860)
Paulina Potocka
Seweryna Potocka
Anna Potocka

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie)

Syn Józefa posła i krajczego koronnego i Anny Teresy Ossolińskiej, brat Jana pisarza i podróżnika, ojciec Leona dyplomaty. W 1786 poślubił Annę Teofilę Sapiehę, córkę Aleksandra Michała Sapiehy.

Był działaczem patriotycznym w okresie Sejmu Wielkiego, poseł wojwództwa bracławskiego na Sejm Czteroletni w 1788 roku[3]. Nie przystąpił do Targowicy. Wyjechał do Rosji, gdzie prowadził owocną działalność oświatową. W Odessie pobudował w latach 1805-1810 pałac klasycystyczny, który istnienie do dnia dzisiejszego przy ul. Sofijskiej i od 1899 mieści Muzeum Sztuk Plastycznych.

Był członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej[4]. Za zasługi został odznaczony Orderem Orła Białego 5 lipca 1791 roku oraz Orderem Świętego Aleksandra Newskiego. W 1784 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[5]. Był członkiem korespondentem Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk[6].

W XVIII wieku był członkiem loży wolnomularskiej Świątynia Izis[7].

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. [1] objaśnienie: Leżajsk jest określeniem zbyt ogólnym, dokładnie chodzi tu o Kuryłówkę – to w Kuryłówce w poł. XVIII wieku powstał piękny pałac Potockich, zaś Leżajsk na tyle podupadł, że starostowie leżajscy przestali w nim zamieszkiwać
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 255.
  3. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 332.
  4. Adam Skałkowski, Towarzystwo przyjaciół konstytucji 3 maja, Kórnik, 1930, s. 77.
  5. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006 s. 190.
  6. Aleksander Kraushar, Towarzystwo Warszawskie Przyjaciół Nauk 1800-1832 : monografia historyczna osnuta na źródłach archiwalnych. Ks. 4, Czasy polistopadowe : epilog : 1831-1836, 1906, s. 495.
  7. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 285.