Środki napadu powietrznego

Środki napadu powietrznego (ŚNP) – środki zdolne do przeniesienia powietrzem ładunków bojowych i dokonania uderzenia z powietrza na obiekty położone na obszarze kraju oraz wojska[1].

Podział ŚNP

edytuj
 
Rosyjski samolot bombowy Tu-160
 
Śmigłowiec szturmowy AH-64 Apache

W zależności od konstrukcji, czynników lotu i charakteru działań ŚNP dzielą się na[2]:

W zależności od rodzaju wykonywanego zadania oraz przeznaczenia ŚNP dzielą się na[3]:

 
Międzykontynentalny pocisk balistyczny Minuteman

Lotnicze środki rażenia

edytuj
 
Brytyjska bomba burząca Grand Slam
 
Działko M61 Vulcan stanowiące uzbrojenie strzeleckie samolotów
 
Wyrzutnie niekierowanych pocisków Hydra na śmigłowcu Bell AH-1 Cobra

Broń lotnicza to środki bojowe wraz z ich napędami, urządzeniami do sterowania lub stabilizacji toru lotu i zapalnikami[4].

Podział broni lotniczej

edytuj

Ze względu na sposoby oddzielania się środka bojowego od statku powietrznego[4]:

  1. Aerostatyczne aparaty latające to urządzenia wykorzystujące prądy powietrzne na dużych wysokościach. Niektóre z nich mogą być wyposażone w silniki[3].
  2. Pilotowane lub bezpilotowe wojskowe aparaty kosmiczne mogą wykonywać zadania bojowe lub zadania zabezpieczające. Bojowe aparaty kosmiczne są przeznaczone do prowadzenia walki w kosmosie, w tym do zwalczania naziemnych obiektów z przestrzeni kosmicznej; kosmiczne aparaty zabezpieczenia są przeznaczone do rozpoznania przeciwnika, zapewnienia nawigacji i łączności wojskom własnym, prowadzą walkę radioelektroniczną, realizują zabezpieczenie geodezyjne, meteorologiczne itp[3].
  3. Bomby imitacyjne zazwyczaj imitują wybuch bomby jądrowej. Są uzbrajane zapalnikami odległościowymi lub uderzeniowymi w zależności od tego, czy ma być imitowany wybuch powietrzny czy naziemny[5].
  4. Lotnicza broń strzelecka to działka, karabiny i granatniki montowane na stałych lub podwieszanych stanowiskach strzeleckich. Najczęściej stosowaną bronią lufową w lotnictwie są działka lotnicze o kalibrze 23 mm i 30 mm oraz karabiny maszynowe 7,62 mm i 12,7 mm[5].
  5. Lotnicze kierowane pociski rakietowe to pociski małego, średniego i dużego zasięgu. Pociski małego zasięgu wykorzystywane są w bezpośrednich walkach powietrznych, są z reguły wyposażone w bierne układy samonaprowadzania na źródło promieniowania podczerwonego; pociski średniego zasięgu służą do zwalczania obiektów powietrznych metodą przechwycenia i zazwyczaj posiadają półaktywny radiolokacyjny układ samonaprowadzania, a pilot musi utrzymywać obiekt ataku w polu widzenia celownika radiolokacyjnego od momentu odpalenia pocisku do chwili jego rażenia; pocisków dużego zasięgu używa się do zwalczania lotnictwa przeciwnika na dalekich podejściach, a do rejonu obiektu ataku pocisk doprowadzany jest przez automatyczny układ bezwładnościowy[6].

Przypisy

edytuj

Bibliografia

edytuj