Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w San Marino – społeczność wyznaniowa w San Marino, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 198 głosicieli, należących do 2 zborów[2] (San Marino Serravalle i San Marino Città[1]). Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 313 osób[3]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje włoskie Biuro Oddziału w Rzymie.

Świadkowie Jehowy w San Marino
Państwo  San Marino
Liczebność
(2018)
198
% ludności kraju
(2018)
0,57%
Liczba zborów
(2018)
2
Rozpoczęcie działalności 1958
Mapa lokalizacyjna San Marino
Borgo Maggiore
Borgo Maggiore
Geographylogo.svg
Położenie Sali Królestwa w San Marino[1]

Spis treści

HistoriaEdytuj

W roku 1958 do San Marino przybyli Świadkowie Jehowy z Włoch, aby prowadzić regularną działalność kaznodziejską.

W roku 1972 grupa wyznawców przekształciła się w zbór; w San Marino otwarto Salę Królestwa. Władze wyraziły również zgodę na zorganizowanie pierwszego zgromadzenia obwodowego na terenie San Marino w budynku rządowym Kursaal. Uczestniczyło w nim 1749 osób, z których 35 ochrzczono[4].

W 1974 w kraju działało 35 głosicieli. Drugi zbór powstał w roku 1987. W roku 2010 w San Marino zanotowano najwyższą liczbę – 215 głosicieli.

Sytuacja prawnaEdytuj

Konstytucja i inne akty prawne San Marino zapewniają obywatelom wolność religijną. Zabroniona jest dyskryminacja z powodów religijnych[a]. Podatnicy mogą wyznaczyć, na którą z głównych organizacji religijnych przeznaczą 0,3% płaconego przez siebie podatku dochodowego. Jedną z tych organizacji religijnych są Świadkowie Jehowy[5][6].

StatystykiEdytuj

Liczba głosicieli (w tym pionierów)Edytuj

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[7]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu; od 2017 roku tylko pionierów pełnoczasowych, bez pomocniczych).
 

UwagiEdytuj

  1. W pewnych elementach życia społecznego da się jednak zauważyć wpływ dominującego wyznania – Kościoła rzymskokatolickiego. Dotyczy to obecności wizerunków religijnych w miejscach publicznych i np. żądanie składania przysięgi na chrześcijańskiej Ewangelii przez parlamentarzystów, co zostało zaskarżone do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W tej ostatniej sprawie Trybunał stwierdził naruszenie art. 9 Europejskiej konwencji praw człowieka, dotyczącego wolności myśli, sumienia i wyznania – zob. Grand Chamber judgment Buscarini and Others v. San Marino 18.02.99..
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2016-09-05].
  2. San Marino – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-26].
  3. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  4. Bible Education in One of the World’s Smallest Republics. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 26, 1 listopada 1980 (ang.). 
  5. United States Department of State. Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor: International Religious Freedom Report 2008 – San Marino (ang.). www.state.gov, 19 września 2008.
  6. World Missions Atlas Project: MISSIONARY ATLAS PROJECT. EUROPE San Marino SNAPSHOTS (ang.). worldmap.org. s. 11.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj