Żucie – czynność fizjologiczna, polegająca na rozdrabnianiu pokarmu i mieszaniu go ze śliną. Żucie występuje powszechnie u ssaków, które mają ku temu odpowiednie, zróżnicowane zęby. U innych kręgowców (gady, ptaki, płazy, ryby) czynność ta nie jest powszechna.

Mięśnie żucia u człowiekaEdytuj

Mięśnie żucia, nazywane także mięśniami żwaczowymi, są utworzone przez grupę czterech parzystych mięśni uczestniczących w procesie żucia. Przyczep początkowy każdego z nich leży na czaszce, końcowy zaś na żuchwie. Mięśnie żucia odpowiadają za ruchy w stawie skroniowo-żuchwowym.

Do mięśni żucia zaliczają się:

Z wyjątkiem mięśnia skrzydłowego bocznego, główną czynnością powyższych mięśni jest unoszenie żuchwy. Najsilniejszym z mięśni tej grupy jest mięsień skroniowy. Wszystkie mięśnie żwaczowe mają wspólne unerwienie – od nerwu żuchwowego (trzecia gałąź nerwu trójdzielnego).

Potocznie mięśnie żucia bywają zwane żwaczami – nazwa ta jest jednak precyzyjna tylko w odniesieniu do samego mięśnia żwacza (musculus masseter).

PrzypisyEdytuj

  1. Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 775–779, ISBN 978-83-200-4323-5.