Otwórz menu główne

18 Pułk Piechoty (PSZ)

18 Pułk Piechoty (18 pp) – oddział piechoty PSZ W ZSRR.

18 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Tradycje
Rodowód 1 Pułk Piechoty Marszowej
Kontynuacja 18 Lwowski Batalion Strzelców
Dowódcy
Pierwszy ppłk Jan II Lachowicz
Organizacja
Dyslokacja Tockoje, Yakkabogʻ, Chanakin, Kizil Rabat
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 6 Lwowska Dywizja Piechoty

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

18 pułk piechoty został sformowany 11 września 1941 roku w Tockoje, początkowo jako 1 pułk marszowy. Wchodził w skład 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Na dowódcę pułku wyznaczony został ppłk Jan II Lachowicz[1]. W połowie listopada 1941 roku w pułku wystąpiły pierwsze przypadki zachorowania na tyfus plamisty, na skutek wprowadzonych reżymów sanitarnych w tym kwarantanny wstrzymano rozprzestrzenianie się epidemii. Umundurowanie zimowe z dostaw brytyjskich pułk otrzymał dopiero na koniec listopada 1941 roku. Nie otrzymał natomiast broni, jedynie do zadań służby wartowniczej i podstawowego szkolenia wypożyczono z pułków 5 DP niewielkie ilości uzbrojenia. W dniach 28 I i 4 II 1942 r. 18 pułk piechoty przewieziony został transportem kolejowym do Czirakczi w Uzbeckiej SRR, podróż do nowego garnizonu trwała 10 dni. W nowym garnizonie prowadzone było szkolenie i trwały zmagania z fatalnymi warunkami sanitarno-żywnościowymi. Od 20 VIII 1942 roku pułk został przetransportowany do Bazy Ewakuacyjnej w Krasnowodzku i następnie drogą morską ewakuowany do Pahlevi w Iranie, skąd po kwarantannie sanitarnej i umundurowaniu w tropikalne sorty przetransportowany został od 5 IX transportem samochodowym do Iraku do obozu w Khanaqinu, a następnie do Quizil Ribat w dniu 19 X 1942 roku. Do pułku zaczęło napływać uzbrojenie i wyposażenie, rozpoczęto kursy szkoleniowe. W dniu 30 X 1942 roku 18 pułk piechoty został przeorganizowany w 18 lwowski batalion strzelców[2][3][4][5].

Skład organizacyjnyEdytuj

Organizacyjna 18 pp była wzorowana na etacie wojennym radzieckiego pułku strzelców. Stan liczebny pułku wynosił 136 oficerów i 2694 szeregowców[6].

Dowództwo i sztab

  • pluton sztabowy
  • kompania łączności
  • 3 bataliony piechoty
    • 3 kompanie piechoty a. 3 plutony
    • pluton moździerzy 82 mm
    • kompania ckm
  • bateria armat 76 mm
  • bateria armat 45 mm
  • pluton moździerzy 120 mm
  • kompania km plot
  • kompania saperów
  • kompania sanitarna
  • kompania przewozowa
  • pluton przeciwgazowy
  • warsztaty techniczne

Żołnierze pułkuEdytuj

Dowódcy pułku
Szef sztabu
  • mjr Henryk Otton Jiruszka[7]
Dowódcy batalionów

PrzypisyEdytuj

  1. Żaroń 1981 ↓, s. 68.
  2. a b Wawer 2001 ↓, s. 216-226.
  3. Piotr Żaroń, Kierunek wschodni w strategii wojskowo-politycznej gen. Władysława Sikorskiego 1940-1943 str. 59-193, 1988.
  4. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Pustynia i skorpiony. Wojsko Polskie w Iraku 1942-1943 str. 66, 2004.
  5. a b Zbiorowa, Osiemnastacy w walce. 18 Lwowski Batalion Strzelców str. 1, 2, 1988.
  6. Żaroń 1981 ↓, s. 54-55.
  7. a b c d Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 60-61.

BibliografiaEdytuj

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1981.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 13 Materiały Uzupełniające do Księgi Chwały Piechoty Polskiej. Londyn: 1973.
  • Zbigniew Dunin-Wilczyński: Pustynia i skorpiony. Wojsko Polskie w Iraku 1942-1943. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2004. ISBN 83-1110-608-8.
  • Zbigniew Wawer: Znowu w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Frod. Film. i i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.
  • Piotr Żaroń: Kierunek wschodni w strategii wojskowo-politycznej gen. Władysława Sikorskiego 1940-1943. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988. ISBN 83-01-06820-5.