1 Szwadron Samochodów Pancernych

1 Szwadron Samochodów Pancernych (1 szw. sam. panc.[1]) – pododdział kawalerii Wojska Polskiego II RP.

1 Szwadron Samochodów Pancernych
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1925
Rozformowanie 1930
Dowódcy
Pierwszy mjr Tadeusz Ciecierski
Ostatni rtm. Jan Skawiński
Organizacja
Dyslokacja garnizon Grodno, Białystok
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk kawaleria
Podległość 1 Dywizja Kawalerii
3 Samodzielna Brygada Kawalerii

Historia szwadronuEdytuj

1 Szwadron Samochodów Pancernych został sformowany w październiku 1925 roku, w garnizonie Grodno, na bazie Kolumny Szkolnej Samochodów Pancernych 3 Dywizjonu Samochodowego. Pod względem wyszkolenia pododdział podlegał dowódcy 1 Dywizji Kawalerii, pod względem technicznym – dowódcy 1 Dywizjonu Samochodowego, a pod względem administracyjnym dowódcy 10 Pułku Ułanów Litewskich[2].

W 1926 roku szwadron został przeniesiony do Białegostoku[3].

W 1928 roku szwadron został usamodzielniony pod względem administracyjnym i podporządkowany bezpośrednio dowódcy 1 DK[4].

W 1929 roku, po rozwiązaniu 1 Dywizji Kawalerii, szwadron wszedł w skład 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie[5].

W połowie maja 1930 roku szwadron przestał być samodzielnym pododdziałem i został włączony w skład nowo powstałego 1 Dywizjonu Samochodów Pancernych w Brześciu[6][5]. Na początku czerwca 1930 roku szwadron wyjechał na trzymiesięczne ćwiczenia letnie do Obozu Ćwiczebnego Leśna koło Baranowicz[6][7].

Po zakończeniu poligonu szwadron powrócił do Białegostoku, a w drugiej połowie września 1930 roku został dyslokowany do garnizonu Brześć i zakwaterowany w koszarach im. gen. Józefa Hallera[5].

Na uzbrojeniu szwadronu znajdowało się sześć samochodów Ford FT-B, które od 1927 zastępowano samochodami wz. 1928[8].

Kadra szwadronuEdytuj

Dowódcy szwadronu
Oficerowie młodsi szwadronu
  • rtm. rez. pow. do sł. cz. Wincenty Poklewski (od XI 1925)
  • rtm. Marian Guzowski (XI 1925 – II 1928 → dowódca plutonu ćwiczebnego samochodów pancernych i instruktor w Szkole Czołgów i Samochodów[14])
  • por. kaw. / rtm. Zygmunt Żukowski (XI 1925 – IX 1930[15][12][13])
  • por. / rtm. Tadeusz Szumski (od 1 IV 1928[16][17][11])
  • por. kaw. Aleksander Jodkiewicz (do IX 1930[11][12][13])

BarwyEdytuj

4 sierpnia 1927 roku generał dywizji Daniel Konarzewski, w zastępstwie ministra spraw wojskowych ustalił, że oficerowie liniowi i szeregowi szwadronów samochodów pancernych będą nosić na kołnierzach kurtek i płaszczy proporczyk czarno-pomarańczowy, a na naramiennikach „numer porządkowy”[18].

24 lutego 1928 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił, że oficerowie i szeregowi szwadronów samochodów pancernych będą nosić na czapkach czarne otoki[19].

PrzypisyEdytuj

  1. Skrót nazwy jednostki używany w latach 20. i 30. XX wieku.
  2. Magnuski 1993 ↓, s. 20-22.
  3. Magnuski 1993 ↓, s. 21.
  4. Magnuski 1993 ↓, s. 22.
  5. a b c Szubański 1996 ↓, s. 5.
  6. a b Magnuski 1993 ↓, s. 24.
  7. Szubański 1996 ↓, s. 5 wg autora koncentracja miała miejsce w Obozie Ćwiczebnym Biedrusko.
  8. Magnuski 1993 ↓, s. 122, 127.
  9. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 11 lutego 1927 roku, s. 47.
  10. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 144.
  11. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 299.
  12. a b c Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 54.
  13. a b c Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 20 lutego 1928 roku, s. 36.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 20 stycznia 1928 roku, s. 11. Z dniem 30 września 1927 roku został przeniesiony w stan nieczynny na okres sześciu miesięcy.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 20 lutego 1928 roku, s. 38.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 20 stycznia 1928 roku, s. 4.
  18. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 22 z 4 sierpnia 1927 roku, poz. 268.
  19. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 24 lutego 1928 roku, poz. 66.

BibliografiaEdytuj