201 Meksykański Dywizjon Myśliwski

201 Meksykański Dywizjon Myśliwski (ang. 201st Mexican Fighter Squadron, hiszp. Escuadrón Aéreo de Pelea 201) – meksykańska ekspedycyjna jednostka lotnicza walcząca u boku Amerykanów na Dalekim Wschodzie podczas II wojny światowej, potocznie zwana „Azteckimi Orłami” („Aztec Eagles”).

201 Meksykański Dywizjon Myśliwski
201st Mexican Fighter Squadron
Ilustracja
P-47 Thunderbolt 201 Meksykańskiego Dywizjonu Myśliwskiego.
Historia
Państwo  Stany Zjednoczone (1944–45)
 Meksyk
Sformowanie 24 lipca 1944
Działania zbrojne
II wojna światowaWojna na Pacyfiku
Organizacja
Kryptonim Aztec Eagles
Dyslokacja Victoria (Teksas)
Rodzaj sił zbrojnych lotnictwo
Formacja  US Air Force

GenezaEdytuj

Po zatopieniu przez niemieckie U-Booty 2 meksykańskich statków prezydent Meksyku Manuel Avila Camacho podpisał 3 czerwca 1942 r. deklarację wojny z Niemcami. Meksykańskie lotnictwo rozpoczęło loty patrolowe wzdłuż karaibskiego i atlantyckiego wybrzeża kraju w poszukiwaniu nieprzyjacielskich okrętów podwodnych. W kwietniu 1943 r. Prezydent USA Franklin Delano Roosevelt spotkał się w Monterrey w Meksyku z M. A. Camacho w celu uzgodnienia aktywnego zaangażowania się Meksyku w działania wojenne. W rezultacie zdecydowano o powołaniu „Fuerza Area Expedicionaria Mexicana” (FAEM), czyli ekspedycyjnych meksykańskich sił lotniczych. Składały się one z 201. Dywizjonu i personelu pomocniczego. Liczyły ok. 300 ludzi, w tym 38 doświadczonych pilotów. Jeszcze w 1943 r. pierwszych 7 meksykańskich pilotów rozpoczęło 8-miesięczne przeszkolenie bombowe w amerykańskiej bazie lotniczej NAS North Island. 29 grudnia meksykański senat zadecydował o wysłaniu FAEM. Na ich czele stanął płk Antonio Cardenas Rodriguez, zaś dowódcą 201. Dywizjonu został kpt. Radames Graxiola Andrade. Piloci trafili do bazy lotniczej Foster Field w Victorii w Teksasie, gdzie przeszli przeszkolenie na samolotach szkolnych AT-6, a następnie Curtiss P-40. Mechanicy szkolili się w zakładach Republic Aviation w Farmingdale w stanie Nowy Jork.

Następnie 201 Dywizjon trafił do Pocatello w Idaho, gdzie został przeorganizowany, wyposażony i przetrenowany na samolotach myśliwskich P-47 Thunderbolt. Dalej szkolił się w Teksasie w bazie Majors Field w Greenville (nocne loty i akrobacje), Amarillo (strzelania do celów naziemnych) i Brownsville (strzelania powietrzne). Podczas tych szkoleń zginęło 2 pilotów. Ostatecznie całość FAEM na pocz. 1945 r. została przeniesiona do bazy Camp Stoneman koło San Francisco, gdzie 8 kwietnia została zaokrętowana. Obydwa rządy zdecydowały, że 201 Dywizjon powinien wejść w skład U.S. Army Air Force i podlegać amerykańskiemu dowództwu, a samoloty nosić oznaczenia USAF. Natomiast meksykańskie barwy i symbole występowały na skrzydłach i pionowym stateczniku. 30 kwietnia Meksykanie przybyli do Manili na Filipinach, rozpoczynając swój bojowy okres działalności.

Walki na Dalekim WschodzieEdytuj

201 Dywizjon został podzielony na cztery eskadry (A, B, C i D). Przydzielono go do 58 Grupy Bojowej w 5 Dowództwie Lotniczym i wyposażono w samoloty P-47 Thunderbolt. W maju rozpoczął loty bojowe, wspierając bezpośrednio amerykańską 25 Dywizję Piechoty podczas walk w północnej części Luzonu. Pierwszym pilotem zestrzelonym przez Japończyków (obrona przeciwlotnicza) był por. Carlos Garduno. Na pocz. lipca 201 Dywizjon został przeniesiony do bazy Clark Field i rozpoczął długodystansowe misje uderzeniowe na Formozę. Były to bardzo wyczerpujące i niebezpieczne loty. W sierpniu wykonywał głównie bombardowania portu Karenko na Formozie. Przygotowywał się wówczas do wspierania planowanej inwazji amerykańskiej na wyspy japońskie, do czego jednak nie doszło po zrzuceniu bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Podczas całej swojej działalności bojowej 201 Dywizjon przeprowadził 791 lotów, zrzucając 1497 ton bomb i wystrzeliwując ponad 166 tys. pocisków. Zginęło 5 spośród 31 jego pilotów.

Misje przeprowadzone przez 201 Dywizjon:

  • 53 misje bezpośredniego wsparcia amerykańskich oddziałów na Luzonie,
  • 37 misji treningowych w lipcu 1944 r., w tym transportowanie nowych samolotów z wyspy Biak,
  • 4 misje uderzeniowe na Formozę,
  • 1 misja bombowa na port Karenko (Hualian) na Formozie,
  • 1 misja eskortowa konwoju amerykańskiego na północ od Filipin.

EpilogEdytuj

23 października FAEM został zaokrętowany w Manili i powrócił 13 listopada do San Pedro w Kalifornii, zaś kilka dni później do Meksyku. 20 listopada miała miejsce w mieście Meksyk uroczysta parada przed prezydentem M. A. Camacho. Wszyscy piloci zostali udekorowani medalami i potraktowani jak bohaterowie wojenni. Później otrzymali oni także odznaczenia amerykańskie, w tym płk A. C. Rodrigues i kpt. R. Gaxiola – Legion of Merit.

Cały dywizjon został odznaczona 22 listopada 2004 Filipińską Legią Honorową, jako jedyna jednostka uhonorowana w ten sposób[1].

Obecnie w mieście Meksyk znajduje się pomnik poświęcony pilotom 201 Dywizjonu, przed którym corocznie 18 listopada odbywają się oficjalne uroczystości organizowane przez rząd i meksykańskie siły lotnicze. W kilku bazach lotniczych i miastach są pomniki upamiętniające dywizjon.

W meksykańskich siłach lotniczych istnieje do tej pory 201 Dywizjon, stacjonujący w bazie Cozumel w Quintana Roo, który lata na samolotach Pilatus PC-7.

PrzypisyEdytuj

  1. Briefer on the Philippine Legion of Honor (ang.). gov.ph (Official Gazette). [dostęp 2016-04-12].

Linki zewnętrzneEdytuj