Otwórz menu główne

9 Korpus Zmechanizowanywyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.

9 Korpus Zmechanizowany
9-й механизированный корпус
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 7 lipca 1940
Nazwa wyróżniająca "Kijowski", Żytomierski"
Dowódcy
Pierwszy generał major Konstanty Rokossowski
Ostatni generał porucznik Iwan Suchow
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Nowogród Wołyński
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska zmechanizowane
Odznaczenia
Order of the Red Banner.png Order kutuzov.jpg Order of suvorov medal 2nd class.jpg

Spis treści

I formowanieEdytuj

Korpus sformowany w listopadzie 1940 roku w składzie Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego jako jednostka pozostająca w dyspozycji dowództwa planowanego Frontu Południowo-Zachodniego. W lecie 1941 roku Korpus rozmieszczony był w okolicach Nowogrodu Wołyńskiego.

Dowództwo KorpusuEdytuj

  • Dowódca:
    • generał major Konstanty Rokossowski (28.11.1940 – 11.07.1941),
    • generał major Aleksjej Maslow (11.07.1941 – 17.09.1941).
  • Komisarz polityczny: komisarz brygadowy Dmitrij Kamieniew (9.12.1940-9.07.1941).
  • Szef sztabu: generał major Aleksjej Maslow.

SkładEdytuj

WyposażenieEdytuj

Zgodnie z przedwojennymi planami korpus miał zostać skompletowany w całości w roku 1942.

Wyposażenie korpusu w czołgi w dniu 22 czerwca 1941
wszystkich T-37 T-26 BT-5 i BT-7 innych
20 DPanc 36 0 3 30 3
35 DPanc 142 0 141 0 1
131 DZmot 122 18 0 104 0
Łącznie 300 18 144 134 4

Dodatkowo na stanie 9 Korpusu Zmechanizowanego były:

  • 73 samochody pancerne,
  • 1067 samochody,
  • 133 ciągniki,
  • 188 motocykle.

Działania bojoweEdytuj

22 czerwca 1941 Korpus znajdował się w odwodzie dowództwa frontu w rejonie Szepetówka – Nowogród Wołyński. Rankiem tego dnia rozpoczął on przemarsz w kierunku Równego i Łucka. 23 czerwca 131 Dywizja Zmotoryzowana została przekazana do 5 Armii. 24 czerwca dywizje pancerne korpusu przystąpiły do walki z oddziałami niemieckiej 13 Dywizji Pancernej w rejonie Klewania[1]. 26 czerwca 1941 9 Korpus razem z 8, 15, 19 korpusami zmechanizowanymi uczestniczył w przeciwnatarciu skierowanym na siły niemieckie zajmujące Dubno (Bitwa w rejonie Dubno – Łuck – Brody. Wskutek braku koordynacji działań przez dowództwo Frontu, każdy z Korpusów Zmechanizowanych nacierał osobno. W wyniku tego 9 Korpus Zmechanizowany prawie uległ zagładzie. Do dnia 29 czerwca resztki Korpusu zostały odrzucone na rubież rzeki Horyń. Głównie wskutek ciągłych przemarszów w dniu 9 lipca w Korpusie pozostało ok. 10 tys. żołnierzy i ok. 35 czołgów.

W związku z olbrzymimi stratami w walkach na Ukrainie we wrześniu 1941 roku został rozformowany. Z resztek Korpusu w dniu 20 września 1941 roku utworzono zbiorczy batalion przydzielony do 15 Korpusu Strzeleckiego.

II formowanieEdytuj

Drugie formowanie 9 Korpusu Zmechanizowanego nastąpiło na podstawie rozkazu NKO nr 1124070 z dnia 10 stycznia 1943 roku.

Skład korpusu[2]Edytuj

  • 69 Brygada Zmechanizowana,
    • 53 pułk czołgów,
  • 70 Brygada Zmechanizowana,
    • 229 pułk czołgów,
  • 71 Brygada Zmechanizowana,
    • 74 pułk czołgów,
  • 91 Brygada Pancerna,
  • oddziały korpuśne:
    • 999 samodzielny batalion łączności (od 13.09.1943 r.)
    • 82 samodzielny batalion saperów (od 13.09.1943 r.),
    • 148 batalion remontowy (od 13.09.1943 r.), przeformowany 05.12.1944 r na:
      • 543 polowa baza remontowa czołgów,
      • 544 polowa baza remontowa czołgów,
    • 183 samodzielna kompania chemiczna (od 13.09.1943 r.),
    • 614 samodzielna kompania transportowa (od 13.09.1943 r.),
    • lotniczy oddział łączności (od 13.09.1943 r.),
    • 20 piekarnia polowa od (13.09.1943 r.),
    • 913 polowa kasa Gosbanku (od 13.09.1943 r.).
    • 2662 poczta polowa (od 13.09.1943 r.).

DowódcyEdytuj

  • generał major Konstanty Małygin – 01.01.1943 – 29.04.1944,
  • generał porucznik Iwan Suchow – 29.04.1944 – 11.05.1945,

Działania bojoweEdytuj

9 Korpus Zmechanizowany w okresie styczeń 1943 – maj 1945 roku uczestniczył w operacjach:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj