Otwórz menu główne

Iwan Prokofiewicz Suchow (ros. Иван Прокофьевич Сухов, ur. 23 listopada[1] 1895 we wsi Podjom Michajłowka w guberni samarskiej, zm. 6 września 1962 w Moskwie) – generał pułkownik Wojsk Pancernych Armii Radzieckiej, generał broni ludowego Wojska Polskiego, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Iwan Suchow
Иван Прокофьевич Сухов
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1895
Podjom Michajowka,
Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 6 września 1962
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19151957
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego (1915–1917)
Red star.svg Armia Czerwona i AR (1918–1957)
Orzeł LWP.jpg Wojsko Polskie (1949–1956)
Stanowiska dowódca 9 pfort, 7 ps, 7 BPanc, 43 BPanc, 6 KPanc Gw., 9 KZ, Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych WP
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa,
wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa III klasy (ZSRR) Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa III klasy (ZSRR) Order Bohdana Chmielnickiego III klasy Order Czerwonej Gwiazdy
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Podjom Michajłowka, w ówczesnej guberni samarskiej (obecnie jest to rejon wołżski, obwód samarski). Po ukończeniu szkoły powszechnej i rzemieślniczej pracował jako ślusarz i górnik. W 1915 roku został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego. W następnym roku ukończył Saratowską Szkołę Praporszczyków i dowodził kompanią na południowo-zachodnim froncie. W lutym 1919 roku został dowódcą batalionu 1 Samarskiego Terytorialnego Pułku, a w czerwcu tego roku dowódcą 9 Samarskiego Pułku Fortecznego w składzie 4 Armii. Następnie kierował transportem sanitarnym 3 Samarskiej Brygady Fortecznej. W sierpniu 1920 roku został wyznaczony na stanowisko pomocnika szefa sztabu 9 Brygady Strzelców w składzie 3 Dywizji Strzelców. W czasie wojny domowej w Rosji walczył na południowym froncie przeciwko armiom Denikina i Wrangla.

Po zakończeniu wojny pełnił służbę w 3 Kazańskiej Dywizji Strzelców rozlokowanej na terenie Charkowskiego Okręgu Wojskowego. W 1922 roku ukończył kurs w Wyższej Taktyczno-Strzeleckiej Szkole Kadry Dowódczej Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej imienia III Kominternu "Wystrieł". W 1923 roku został pomocnikiem dowódcy 3 Pułku Strzelców, a później pomocnikiem dowódcy i dowódcą 7 Pułku Strzelców. 1929 roku ukończył Kurs Wyższych Dowódców w Szkole "Wystrieł", po czym pozostał w niej w charakterze wykładowcy taktyki, a później kierownika średniego kursu, kierownika oddziału szkolnego, głównym wykładowcą taktyki i w końcu kierownikiem szkolnej części kursów. W 1933 roku ukończył Akademickie Kursy Technicznego Doskonalenia Kadry Dowódczej przy Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej w Moskwie. W grudniu tego samego roku pozostał w akademii na stanowisku starszego wykładowcy taktyki i kierownika kursu. W 1934 roku ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego w Moskwie. Dwa lata później został szefem sztabu 7 Zapasowej Brygady Pancernej (ros. 7 запасная танковая бригада), a w 1937 roku jej dowódcą. W 1938 roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na 43 Brygadę Pancerną (ros. 43 легкотанковая бригада). W grudniu 1939 roku powrócił do akademii i objął w niej stanowisko wykładowcy w Katedrze Służby Tyłów, a później kierownikiem Katedry Taktyki. 4 lipca 1940 roku został mianowany generałem majorem wojsk pancernych.

W okresie od sierpnia do października 1941 roku obowiązki kierownika katedry łączył z funkcją szefa sztabu jednego z sektorów obrony Moskwy. We wrześniu 1943 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Armii Pancernej Gwardii. Od 25 września do 5 października 1943 roku pełnił obowiązki dowódcy 6 Korpusu Pancernego Gwardii. Uczestniczył w bitwie o Dniepr i Kijów. Postanowieniem Rady Komisarzy Ludowych ZSRR z 18 lutego 1944 roku został mianowany generała porucznika wojsk pancernych. 7 kwietnia 1944 roku objął dowództwo 9 Korpusu Zmechanizowanego.

29 maja 1945 roku ukazem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego i odznaczony Orderem Lenina. 24 lipca 1945 roku uczestniczył w Defiladzie Zwycięstwa w Moskwie. W grudniu tego roku ponownie został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 3 Armii Pancernej Gwardii. W lutym 1946 roku został pierwszym zastępcą komendanta Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Józefa Stalina w Moskwie (ros. Военная ордена Ленина академия бронетанковых и механизированных войск Красной Армии имени И.В.Сталина). W okresie od listopada 1947 roku do czerwca 1948 roku czasowo pełnił obowiązki komendanta akademii.

W okresie od 22 października 1949 roku do 17 listopada 1956 roku pełnił służbę w Wojsku Polskim na stanowiskach: głównego inspektora broni pancernych (1949–1950), następnie dowódcy Wojsk Pancernych (1950) i w końcu dowódcy Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych (1951–1956). 12 sierpnia 1955 roku Rada Ministrów ZSRR mianowała go na stopień generała pułkownika Wojsk Pancernych Armii Radzieckiej. W 1957 roku, po powrocie do ZSRR został przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł 6 września 1962 roku w Moskwie. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ... s. 192, jako datę urodzenia podał 24 listopada.
  2. a b Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia. Warszawa: 2008, s. 82.

BibliografiaEdytuj

  • Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943–1968, Warszawa: Bellona, 1995, ISBN 83-11-08353-3, OCLC 830273795.

Linki zewnętrzneEdytuj