Adam Nowodworski

polski biskup

Adam Nowodworski herbu Nałęcz[1] (ur. 1572 w Nowym Dworze, zm. 20 sierpnia 1634 w Poznaniu) – biskup kamieniecki od 1615, przemyski od 1627 oraz poznański od 1631.

Adam Nowodworski
Herb duchownego
Data i miejsce urodzenia 1572
Nowy Dwór Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 20 sierpnia 1634
Poznań
Biskup kamieniecki
Okres sprawowania 1615–1627
Biskup przemyski
Okres sprawowania 1627–1631
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 26 stycznia 1615
Sakra biskupia 26 kwietnia 1615
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 26 kwietnia 1615
Konsekrator Benedetto Giustiniani
Współkonsekratorzy Attilio Amalteo
Ascanio Gesualdo

Studiował w Rzymie i Bolonii. w 1601 został kanonikiem gnieźnińskim, w 1610 był królewskim sekretarzem, a od 1611 opatem komendatoryjnym w klasztorze OO Cystersów w Przemęcie. w 1618 został komisarzem Rzeczypospolitej przy królewiczu Władysławie, był uczestnikiem rokowań pokojowych z Rosjanami zakończonych rozejmem w Dywilinie, który podpisał[2]. Był również zwolennikiem działań wojennych przeciwko Szwecji[3]. W 1632 był elektorem Władysława IV Wazy z województwa poznańskiego[4]. W 1633 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[5].

Jako biskup przemyski konsekrował w 1630 kościół oo. Bernardynów w Leżajsku, będąc biskupem poznańskim zorganizował i przeprowadził w 1632 kolejny z synodów w Poznaniu.

Pochowany w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu[6].

Nagrobek Adama Nowodworskiego w archikatedrze św. Piotra i św. Pawła w Poznaniu

PrzypisyEdytuj

  1. Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. XII, Warszawa 1912, s. 192.
  2. Aleksandr Małow, Dokumenty rosyjsko-polskiego rozejmu zawartego 11 (1) grudnia 1618 r. we wsi Dywilino, w: Wschodni Rocznik Humanistyczny, Tom XVII, (2020), nr 2, s. 97.
  3. Wielka Encyklopedia PWN tom 8.
  4. Suffragia Woiewodztw y Ziem Koronnych, y W. X. Litewskiego, Zgodnie ná Naiásnieyssego Władisława Zygmunta... roku 1632... Woiewodztwo Krákowskie, s. A2.
  5. Volumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 376.
  6. Krzysztof Rafał Prokop, Nekropolie biskupie w nowożytnej Rzeczypospolitej (XVI–XVIII w.), Kraków-Warszawa 2020, s. 139.