Alcesta (wł. Alceste) – opera Christopha Willibalda Glucka, w trzech aktach, do której libretto napisał Ranieri de' Calzabigi. Jej premiera miała miejsce w Wiedniu 26 grudnia 1767 roku, zaś wersję francuską tej opery wystawiono po raz pierwszy w Paryżu 23 kwietnia 1776 roku[1].

Alcesta
Alceste
ilustracja
Muzyka Christoph Willibald Gluck
Libretto Ranieri de' Calzabigi
Liczba aktów 3
Język oryginału włoski
Data powstania 1767
Prapremiera 26 grudnia 1767
Wiedeń
Premiera polska 1938
Poznań
Śmierć Alcestis Angeliki Kauffman

Opera oparta jest na micie o Alkestis.

OsobyEdytuj

  • Admetos, król Fer – tenor
  • Alcesta, jego żona – sopran
  • Eumelos i Aspazja, ich dzieci – soprany
  • Ewander – tenor
  • Ismena – sopran
  • Arcykapłan – baryton
  • Duch piekieł – bas
  • Herold – baryton
  • kapłani, kapłanki, duchy piekielne, lud[1].

TreśćEdytuj

Akcja rozgrywa się w Tesalii w czasach legendarnych[1].

Akt IEdytuj

Odsłona 1Edytuj

Za umierającego króla Admetosa lud wznosi modły, do których dołącza się Alcesta z dziećmi.

Odsłona 2Edytuj

W świątyni Apollina, gdzie wszyscy modlą się o zdrowie dla konającego władcy, rozlega się tajemniczy głos obwieszczający, że Admetos musi umrzeć, chyba że ktoś poświęci za niego własne życie. Alcesta podejmuje dramatyczną decyzję, by zginąć dla ocalenia męża.

Akt IIEdytuj

Odsłona 1Edytuj

Alcesta udaje się do gaju śmierci wspominając swą miłość do Admetosa. Gotowa, by oddać za niego życie, prosi jednak władców podziemnego królestwa o możliwość pożegnania się z mężem i dziećmi.

Odsłona 2Edytuj

Admetos nieoczekiwanie wraca do zdrowia, a jego przyjaciel Ewander wyjaśnia mu, na jakich warunkach się to stało. Boi się jednak zdradzić imię wybawcy króla. Alcesta sama wyjawia to mężowi w dramatycznej rozmowie.

Akt IIIEdytuj

Alcesta czule żegna się z dziećmi i ze zrozpaczonym Admetosem, następnie umiera. Jej mąż z goryczy zamierza odebrać sobie życie, lecz nagle pojawia się bóg Apollon i oświadcza, że miłość Alcesty do męża, jak i Admetosa do swej małżonki, tak wzruszyła bogów, że pozwolili żyć obojgu[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Józef Kański: Przewodnik operowy. Wyd. XI. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2014, s. 222. ISBN 978-83-224-0962-6.

Linki zewnętrzneEdytuj