Otwórz menu główne

Aleksander Płonczyński (ur. 20 marca 1820 w Krakowie – zm. 12 lipca 1858 tamże) – polski malarz, pejzażysta, rysownik, pedagog, uczestnik powstania z 1846 i 1848.

Aleksander Płonczyński
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1820
Kraków
Data i miejsce śmierci 12 lipca 1858
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód, zajęcie Malarz
Miejsce zamieszkania Kraków
Narodowość Polska

W latach 1839-1844 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Nepomucena Głowackiego. Już w okresie studiów brał udział w wystawach organizowanych w Krakowie i w Warszawie. Od 1847 uczył rysunku i malarstwa w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, będąc równocześnie wykładowcą w SSP. Stworzył nowoczesną szkołę pejzażu, wprowadził zajęcie w plenerze. Do jego uczniów należeli między innymi: Aleksander Kotsis i Stanisław Bryniarski.

Płonczyński tworzył jasne, nasycone światłem pejzaże tatrzańskie np. "Droga do Kościelisk" z 1845. Widoki Krakowa np. "Dworek dr. Brodowicza" z 1844, "Ogród przy klinice na Wesołej". W latach 1855-56 malował widoki Wawelu. Pozostawił rysunki i akwarele wyburzanych za jego czasów murów miejskich w Krakowie, które wraz z rysunkami miasta po pożarze w 1850 mają dziś wartość dokumentalno-historyczną. Malował romantyczne pejzaże z ruinami, kapliczkami i cmentarzami np. "Ruiny zamku w Tęczynku" z 1854, "Zamek w Lanckoronie" z 1841, "Krzemionki z mogiły Kraka" z 1855, "Pejzaż z Czernej" z 1852. W 1842 opublikował album z autorskimi rycinami pt: Groby i pomniki królów oraz sławniejszych mężów w świątyniach krakowskich.

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • "Encyklopedia Krakowa" wyd. PWN Warszawa-Kraków 2000
  • Czesława Piatkowa – "Malarstwo Aleksandra Płonczyńskiego" [w] "Rocznik Krakowski" tom 45 wyd. 1974