Benedykt Dąbrowski (pilot)

polski pilot wojskowy

Benedykt Dąbrowski (ur. 14 sierpnia 1920 w Bydgoszczy, zm. 22 maja 1962 w Krakowie) – polski pilot wojskowy, uczestnik II wojny światowej.

Benedykt Dąbrowski
Balbo
Ilustracja
kapral kapral
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1920
Bydgoszcz
Data i miejsce śmierci 22 maja 1962
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 114 Eskadra Myśliwska
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Partyzancki

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie kolejarskiej, syn Jana i Bronisławy z domu Janickiej. W 1932 roku rozpoczął naukę w Gimnazjum Matematyczno-Fizycznym im. Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy[1].

Absolwent Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich w Bydgoszczy (przeniesionej w 1938 do Krosna) i Wyższej Szkoły Pilotażu Myśliwskiego w Grudziądzu. W 1939 roku otrzymał przydział do 114 eskadry myśliwskiej[2].

1 września 1939 roku przebywał wraz z eskadrą na lotnisku w Poniatowie pod Warszawą. 1 września zgłosił uszkodzenie niemieckiego bombowca. 14 września w rejonie Włodzimierza Wołyńskiego napotkał trzy Messerschmitty Bf 109 i został zestrzelony[1]. Ranny trafił do szpitala we Włodzimierzu Wołyńskim. Wykonał w sumie 17 lotów bojowych i brał udział w 11 walkach powietrznych[3].

Ze szpitala wyszedł o własnych siłach dopiero wiosną 1941 r. z krótszą lewą nogą. Pracował w warszawskiej Fabryce Silników Lotniczych przy ul. Kaczej. Powrócił do Bydgoszczy[2].

Latem 1942 r. wstąpił w szeregi Armii Krajowej pod pseudonimem „Balbo”. W listopadzie 1943 roku zorganizował Konspiracyjną Szkołę Małoletnich Lotnictwa[4], 12 osobową grupę młodych ludzi, których uczył lotnictwa. Szkoła mieściła się w mieszkaniu Jana i Franciszki Koseckich przy ul. Brzozowej[3]. 23 stycznia 1945 dowodził oddziałem, który w ramach akcji "Alicja" opanował lotnisko w Bydgoszczy[5] i później przekazał je Rosjanom.

Zatrudniony w PLL LOT - latał jako pilot samolotów pasażerskich. Do 1948 był komendantem portu lotniczego na Okęciu[2].

Aresztowany w lipcu 1950 roku i skazany za 7 lat. Więzienie opuścił w 1955. Pracował w budownictwie. W lutym 1958 roku zrehabilitowany i ponownie zatrudniony w PLL LOT[6].

Zmarł na zawał serca 22 maja 1962 r. w Krakowie. Pochowany w Warszawie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[4]. Był odznaczony Krzyżem Walecznych i Krzyżem Partyzanckim[3].

W 1947 roku wydał swoje wspomnienia z walk we wrześniu 1939 pod tytułem: „114 start”. Książki „Eskadry straceńców” nie zdążył ukończyć.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Benedykt Dąbrowski. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-07-23].
  2. a b c Hasiński-Adam 1993 ↓, s. 121.
  3. a b c Dąbrowski Benedykt. kpbc.ukw.edu.pl. [dostęp 2019-12-16].
  4. a b Benedykt Dąbrowski. niebieskaeskadra.pl. [dostęp 2019-07-23].
  5. Cichy bohater walk o wyzwolenie Bydgoszczy w styczniu 1945 r.
  6. Jak dzielny pilot zdobył samoloty na lotnisku. bydgoszcz.wyborcza.pl. [dostęp 2019-07-23].

BibliografiaEdytuj

  • Adam Kurowski: „Lotnictwo polskie w 1939 roku”, Warszawa 1962
  • Mieczysław J. Hasiński-Adam: Encyklopedia : Szkoła Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich : the Polish Air Force N.C.O.'s Training School. Poznań: Wydawnictwo MON, 1993. OCLC 78622750.
  • Bogdan Zakrzewski: Orlęta bez skrzydeł. Warszawa: Wydawnictwo MON, 14/1983 z cyklu Biblioteka Żółtego Tygrysa. ISBN 83-11-06973-5.

Linki zewnętrzneEdytuj