Otwórz menu główne

Beniamin, imię świeckie Siergiej Wasiljewicz Nowicki (ur. 17 września 1900 w Kriwiczach, zm. 7 października 1976 w Czeboksarach) – rosyjski biskup prawosławny.

Beniamin
Siergiej Nowicki
arcybiskup czeboksarski i czuwaski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 17 września 1900
Kriwiczi
Data i miejsce śmierci 7 października 1967
Czeboksary
arcybiskup czeboksarski i czuwaski
Okres sprawowania 1973–1976
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia czeboksarska i czuwaska
Śluby zakonne wrzesień 1928
Diakonat 16 września 1928
Prezbiterat 25 grudnia 1928
Sakra biskupia 15 czerwca 1941
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 czerwca 1941
Miejscowość Łuck
Miejsce Sobór Świętej Trójcy
Konsekrator Mikołaj (Jaruszewicz)
Współkonsekratorzy Antoni (Marcenko), Polikarp (Sikorski)
Biskup Beniamin z innymi hierarchami Ukraińskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego (stoi pierwszy z prawej)

Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego jako jedno z ośmiorga dzieci. W 1919, po ukończeniu szkoły duchownej i klas ogólnokształcących seminarium duchownego w Mińsku został nauczycielem we wsi Pieczurany (obwód miński). Po roku zrezygnował z pracy i zatrudnił się w cerkwi w Darewie w charakterze psalmisty. W latach 1922–1924 uzupełnił wykształcenie teologiczne w seminarium duchownym w Wilnie, zaś w 1925 podjął studia w Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego.

W kwietniu 1928 ostatecznie podjął decyzję o wstąpieniu do monasteru i został posłusznikiem w Ławrze Poczajowskiej. Śluby wieczyste złożył we wrześniu tego samego roku, przyjmując imię Beniamin. 16 września 1928 został hierodiakonem, zaś 25 grudnia 1928 hieromnichem. Rok później ukończył studia na kierunku teologia prawosławna Uniwersytetu Warszawskiego. Od marca do października 1931 był proboszczem parafii przy soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Ostrogu, po czym wrócił do Ławry Poczajowskiej. W 1934 otrzymał godność archimandryty.

W czerwcu 1936 został skierowany do Lwowa, gdzie został ponownie proboszczem i dziekanem parafii prawosławnych w Galicji. Na miejscu zaangażował się w działania na rzecz nawracania na prawosławie grekokatolików. W 1937 uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim tytuł magistra teologii prawosławnej, specjalizując się w prawie kanonicznym. W tym samym roku ponownie wrócił do Ławry Poczajowskiej.

15 czerwca 1941 w soborze Świętej Trójcy w Łucku miała miejsce jego chirotonia na biskupa pińskiego i poleskiego, wikariusza eparchii wołyńskiej w ramach Ukraińskiego Autonomicznego Kościoła Prawosławnego podległego Patriarchatowi Moskiewskiemu. W charakterze konsekratorów w ceremonii udział wzięli metropolita kijowski Mikołaj, biskupi Antoni (Marcenko) oraz Polikarp (Sikorski). Rezydencją hierarchy miała pozostawać Ławra Poczajowska. W zamiarze locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego Sergiusza miał zastąpić na katedrze pińskiej Aleksandra (Inoziemcowa)[1]. Po wystąpieniu zwolenników autokefalizacji Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego biskup Beniamin opowiedział się za jego dalszą przynależnością do Patriarchatu Moskiewskiego. W marcu 1942 został powołany na katedrę nowogrodzko-baranowicką w ramach tworzącego się Białoruskiego Kościoła Prawosławnego[2]. Jednak już w sierpniu 1942 został przeniesiony na katedrę połtawską i łubieńską.

We wrześniu 1943 wrócił do Ławry Poczajowskiej, gdzie w 1944 został aresztowany przez NKWD, a następnie skazany na 12 lat łagrów, oskarżony o kolaborację. Po odbyciu wyroku patriarcha Aleksy I i Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wyznaczyli go od objęcia katedry omskiej i tiumeńskiej. Dwa lata później Beniamin (Nowicki) został arcybiskupem. 21 lutego 1958 został przeniesiony do eparchii irkuckiej i czyckiej.

Przed zwołaniem Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1971 występował przeciwko zmianom w statucie Kościoła, według których proboszczowie nie byli już członkami rad parafialnych, a tylko „zewnętrznymi pracownikami” parafii, których usunięcie przez radę było w każdej chwili możliwe. Protestów w tej dziedzinie zaprzestał, gdy został z tego powodu zatrzymany przez KGB i poddany wyczerpującym przesłuchaniom[3]. W rozmowie z biskupem brukselskim i całej Belgii Bazylim stwierdził, iż nie byłby na siłach w swoim wieku po raz drugi przeżywać zesłania lub więzienia[4].

W 1973 objął zarząd eparchii czeboksarskiej i czuwaskiej. Zmarł w 1976 na atak serca.

PrzypisyEdytuj

  1. A. Mironowicz, Kościół prawosławny na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, s.224
  2. A. Mironowicz, Kościół prawosławny..., s.217
  3. ks. T. Kałużny SCJ: Sekret Nikodema. Nieznane oblicze Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego: studium historyczno-ekumeniczne. Kraków: Wydawnictwo Księży Sercanów, 1999, s. 113. ISBN 83-86789-56-5.
  4. D. Pospielovsky: The Russian Church under the Soviet regime 1917–1982. Crestwood-New York: St. Vladimir's Seminary Press, 1984, s. 395. ISBN 0-88141-033-0.

BibliografiaEdytuj

Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup nowogrodzki
1942
Następca
Konstantyn (Gorjanow)
Poprzednik
Mikołaj (Fieodosjew)
Biskup czeboksarski
1973 – 1976
Następca
Barnaba (Kiedrow)