Otwórz menu główne

Eparchia połtawska

Eparchia połtawska – jedna z eparchii Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego, z siedzibą w Połtawie. Jej obecnym ordynariuszem jest arcybiskup połtawski i myrhorodzki Filip (Osadczenko)[1], zaś funkcję katedry pełni sobór św. Makarego w Połtawie. Drugą katedrą jest sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Myrhorodzie[2].

Eparchia połtawska
Полтавська єпархія
Ilustracja
Monaster Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Połtawie
Państwo  Ukraina
Siedziba Połtawa
ul. Herojiw Stalinhrada 1-6
Data powołania 1803
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Sobór św. Makarego
Biskup diecezjalny metropolita połtawski i myrhorodzki Filip (Osadczenko)
Biskup pomocniczy biskup nowosanżarski Beniamin (Pohrebny)
Dane statystyczne (2009)
Liczba kapłanów
• w tym diecezjalnych
• w tym zakonnych
166
156
10
Liczba osób zakonnych 51
Liczba dekanatów 14
Liczba parafii 146
Liczba klasztorów 2
Położenie na mapie obwodu połtawskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu połtawskiego
Sobór katedralny
Sobór katedralny
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Sobór katedralny
Sobór katedralny
Ziemia49°34′17,1″N 34°31′56,0″E/49,571417 34,532222
Strona internetowa
Położenie eparchii na mapie Ukrainy

Eparchia powstała w 1803 pod nazwą połtawskiej i pierjasławskiej (ze stolicą w Połtawie od 1847[3]). Według danych z 1912 eparchia liczyła 1250 cerkwi (z czego 1124 parafialne), siedem monasterów (trzy męskie i cztery żeńskie) zamieszkiwanych przez 500 mnichów i mniszek, prowadziła seminarium duchowne w Połtawie oraz cztery niższe szkoły duchowne. W instytucjach eparchii pracę duszpasterską prowadziło 1313 kapłanów. Łączna liczba prawosławnych wiernych na terytorium administratury wynosiła 2 606 899 osób[3]. Po rewolucji październikowej władze radzieckie zamknęły wszystkie monastery eparchii oraz większość prowadzonych przez nią parafii. Od 1937 działalność administratury praktycznie zamarła[3]. Częściowe odrodzenie życia religijnego w regionie miało miejsce po zajęciu Połtawy przez wojska niemieckie po ataku III Rzeszy na ZSRR. W 1942 zarząd eparchii objął biskup Beniamin (Nowicki)[3]. W pierwszych latach powojennych władze radzieckie nie wracały do polityki walki z religią. W 1945 w eparchii działało 346 cerkwi obsługiwanych przez 376 kapłanów, w tym pięciu mnichów, jednak wskutek nowej fali prześladowań prawosławnych, przypadającej na lata 60. XX wieku, w 1970 liczba czynnych świątyń spadła do 52, zaś duchownych – do 65. Taki stan rzeczy utrzymywał się do końca lat 80[3].. Według danych z 2009 w skład eparchii wchodziło 146 parafii obsługiwanych przez 166 kapłanów[2].

Nazwy eparchiiEdytuj

  • połtawska i perejasławska (1803–1937)
  • połtawska i łubieńska (1942–1943)
  • połtawska i krzemieńczuska (1944–2007)
  • połtawska i myrhorodska (od 2007)

W eparchii działają dwa monastery: męski Mgarski Monaster Przemienienia Pańskiego oraz żeński monaster Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Połtawie[4].

Biskupi połtawscy[5]Edytuj

PrzypisyEdytuj