Bielice (powiat pyrzycki)

wieś w województwie zachodniopomorskim

Bielice (niem. Beelitz) – wieś gminna, sołectwo w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Bielice.

Artykuł

53°11′58″N 14°43′43″E

- błąd

38 m

WD

53°11'57.8"N, 14°43'43.0"E

- błąd

14 m

Odległość

1 m

Bielice
wieś
Ilustracja
Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

pyrzycki

Gmina

Bielice

Liczba ludności (2022)

594[1]

Strefa numeracyjna

91

Kod pocztowy

74-202[2]

Tablice rejestracyjne

ZPY

SIMC

0772843

Położenie na mapie gminy Bielice
Mapa konturowa gminy Bielice, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bielice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Bielice”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Bielice”
Położenie na mapie powiatu pyrzyckiego
Mapa konturowa powiatu pyrzyckiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Bielice”
Ziemia53°11′58″N 14°43′43″E/53,199444 14,728611

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Bielice. We wsi znajduje się kościół pw. Matki Boskiej Królowej Polski.

Do 1996 roku na północ od wsi Bielice znajdowała się stacja "Bielice-Parsów" na istniejącej od 1898 r. linii kolejowej z Chwarstnicy do Pyrzyc. Obecnie linia ta jest nieczynna.

HistoriaEdytuj

Pierwsze zapisy pochodzą z 1235 r., odnotowano wówczas fakt otrzymania przez rycerza Krzyżana wsi Bielice od Warcisława Świętoborzyca. Krzyżan wkrótce odsprzedał część ziem cystersom z Kołbacza. W 1269 r. lennik księcia Barnima I rycerz Konrad Kleist, zrzekł się na rzecz cystersów pozostałej części ziem. Zapisy z 1302 r. wskazują, że sołtysem był niejaki Heinemann, co oznacza, że cystersi wprowadzili tu prawo niemieckie. W 1312 r. proboszczem w Bielicach był kapelan księcia szczecińskiego Ottona I Jan Polak (Polonus). Po sekularyzacji dóbr kołackich wieś stanowiła własność książęcą. Po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej (1618–48) jeszcze w roku 1700 część wsi nadal pozostawała opuszczona[3].

Nazwy wsi:

  • 1235 r. – Belitcze
  • 1240 r. – Beliz
  • 1249 r. – Belitz
  • 1944 r. – Beelitz
  • po 1945 r. – Bielice

ZabytkiEdytuj

We wsi znajduje się kościół z XIV wieku pw. Matki Boskiej Królowej Polski, przebudowany w XIX w. Po 1945 roku zdewastowany, odbudowany w 1963 r[4]. Posiada trójkątny szczyt wschodni z blendami, neogotycką wieżą i małym prezbiterium dobudowanym w XIX w[5].

Wśród zabudowy ostały się chaty ryglowe typu pyrzyckiego (wąskofrontowe).

PrzypisyEdytuj

  1. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych, Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-07].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 46 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  3. Gmina Bielice, historia. [dostęp 2009-07-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-26)].
  4. Architektura Pomorza Zachodniego
  5. Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 115, ISBN 978-83-7495-133-3.

Zobacz teżEdytuj