Otwórz menu główne

Bohdan Czesław Karol Podoski (ur. 11 października 1894 w majątku Łosie, zm. 29 czerwca 1986 w Londynie) – polski prawnik, polityk, poseł na Sejm II, III i IV kadencji, działacz państwowy II Rzeczypospolitej.

Bohdan Podoski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 października 1894
Łosie, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1986
Londyn, Wielka Brytania
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Niepodległości

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Bohdan Czesław Karol Podoski urodził się 11 października 1894 roku w rodzinie Kazimierza (zm. 1919) i Janiny z Lubowidzkich[1] (zm. 1926).

W czasie I wojny światowej służył w III, a następnie w I Korpusie Polskim w Rosji, po czym został członkiem Komendy Okręgu Polskiej Organizacji Wojskowej w Mińsku, i w końcu komendantem tego Okręgu. W 1919 wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej[1].

28 grudnia 1921 roku zawarł związek małżeński z Marią Ciecierską[1]. Od 1924 sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie. W latach 1928–1938 poseł na Sejm RP trzech kolejnych kadencji, jeden z czołowych parlamentarzystów BBWR. Obok Stanisława Cara i Walerego Sławka jeden z trzech współautorów założeń konstytucji kwietniowej. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do 86 pułku piechoty w Mołodecznie[2]. W latach 1935–1938 wicemarszałek Sejmu. Członek Zarządu Głównego Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939 roku[3].

Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Wilna, które pomiędzy październikiem 1939 a czerwcem 1940 znajdowało się pod okupacją litewską. Po zajęciu Republiki Litewskiej przez Armię Czerwoną w czerwcu 1940 i aneksji państwa litewskiego przez ZSRR (sierpień 1940) aresztowany jesienią 1940 przez NKWD, a następnie wysłany do łagru nad Morzem Arktycznym.

Zwolniony latem 1941 po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, w wyniku układu Sikorski-Majski. Ewakuowany latem 1942 jako podporucznik służby czynnej wraz z Armią Andersa do Iranu, następnie w 2 Korpusie.

Po wojnie na emigracji w Wielkiej Brytanii. 8 września 1950 został powołany przez Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego na stanowisko sędziego Sądu Obywatelskiego w Londynie[4]. W latach 1951–1953 członek Rady Narodowej w Londynie. Od 1966 prezes Ligi Niepodległości Polski.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • (współautor: Stanisław Car), Główne wytyczne nowej konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa: Księgarnia Powszechna 1935.
  • (współautor: Stanisław Car), Ordynacje wyborcze do sejmu i senatu, wstępem i wyjaśnieniami opatrzyli Stanisław Car, Bohdan Podoski, Warszawa: Księgarnia Powszechna 1935.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Łoza 1938 ↓, s. 581.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 45, 570.
  3. Rocznik Ziem Wschodnich 1939, s. 211.
  4. Skład Sądu Obywatelskiego w Londynie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 17, 28 czerwca 1951. 
  5. Premier Sławek odznaczony Orderem Orła Białego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 159 z 16 lipca 1935. 

BibliografiaEdytuj