Otwórz menu główne

Daktyl (księżyc)

naturalny satelita planetoidy Ida

(243) Ida I Daktyl – niewielkich rozmiarów naturalny satelita planetoidy (243) Idy, sfotografowany przez sondę kosmiczną Galileo podczas jej przelotu obok tej planetoidy w drodze do Jowisza w dniu 28 sierpnia 1993. Jego nazwa prowizoryczna to S/1993 (243) 1.

Daktyl
Ilustracja
Daktyl, zdjęcie zrobione przez sondę Galileo, 28 sierpnia 1993.
Odkrył sonda Galileo
Data odkrycia 28 sierpnia 1993
Tymczasowe oznaczenie S/1993 (243) 1
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 108 km
Okres obiegu 1,54 d
Nachylenie do płaszczyzny orbity planety
Własności fizyczne
Średnica równikowa 1,4 km
Masa 4 × 1012 kg
Okres obrotu wokół własnej osi min. 8 h, max. 1,54 d
Albedo 0,21 ± 0,02
Jasność absolutna 13,6m

Jest pierwszym odkrytym księżycem planetoidy.

Charakterystyka orbity i właściwości fizyczneEdytuj

Daktyl ma średnicę 1,4 km, krąży w średniej odległości 108 km od centralnej planetoidy w czasie ok. 37 godzin, po orbicie o nachyleniu 9° do równika Idy. Prędkość orbitalna sięga 22 km/h. Daktyl jest obiektem, na którym dostrzec można liczne kratery. Jego masa wynosi około 4 × 1012 kg. Uważa się, że Daktyl zawiera większe ilości żelaza niż użyte w historii ludzkości, co w dalekiej przyszłości czyni go potencjalnym źródłem tego surowca[1].

PochodzenieEdytuj

Istnieją dwie hipotezy dotyczące jego powstania. Według pierwszej Ida oraz Daktyl powstały jednocześnie, według drugiej Daktyl odłączył się od Idy w wyniku uderzenia w nią dużego obiektu (innej planetoidy?). Mógł on także zostać przechwycony grawitacyjnie przez masywniejszą Idę.

Nazwane formacje geologiczne na DaktyluEdytuj

Kratery uderzeniowe na powierzchni Daktyla noszą nazwy od mitologicznych Daktylów.

Krater Nazwa pochodzi od
Acmon Acmon
Celmis Celmis

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj