Dominique Marie Varlet

Dominique Marie Varlet MEP (ur. 15 marca 1678 w Paryżu, zm. 14 maja 1742 w Rijnwijk) – francuski duchowny, misjonarz, biskup tytularny Askalonu, biskup-nominat Babilonu.

Dominique Marie Varlet
biskup Askalonu
Ilustracja
Herb Dominique Marie Varlet
Kraj działania  Zjednoczone Prowincje
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1678
Paryż
Data i miejsce śmierci 14 maja 1742
Rijnwijk
biskup-nominat Babilonu
Okres sprawowania 1719-1742
Wyznanie starokatolicyzm
Prezbiterat 1706
Nominacja biskupia 17 września 1718
Sakra biskupia 17 lutego 1719
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 lutego 1719
Miejscowość Paryż
Miejsce Krypta kaplicy Seminarium Towarzystwa Misji Zagranicznych w Paryżu
Konsekrator Jacques Goyon de Matignon
Współkonsekratorzy Louis François Duplessis de Mornay
Jean Baptiste Massillon

ŻyciorysEdytuj

Początki drogi kapłańskiejEdytuj

Dominique Marie Varlet pochodził z rodziny aktorskiej. Był synem Achillesa Varleta zwanego Sieur de Verneuil i Marii z domu Vallée. Jego stryjem był członek trupy Moliera, Charles Varlet zwany La Grange.

Varlet nie kontynuował tradycji rodzinnych. Obrał drogę kariery duchownej. Kształcił się w Séminaire de Saint-Magloire w Paryżu. W 1701 roku otrzymał tytuł bakałarza w Collège de Navarre. W 1706 roku został doktorem teologii na Sorbonie. W czasie studiów sympatyzował z jansenizmem i od 1699 roku należał do kongregacji Prêtres du Calvaire blisko związanej z tym ruchem teologiczno-duchowym.

W 1706 roku Dominique Marie Varlet przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął posługę duchowną w diecezji paryskiej. Od 1708 roku pracował na parafii w Conflans-Sainte-Honorine. W 1711 roku wstąpił do Towarzystwa Misji Zagranicznych.

MisjonarzEdytuj

Jako członek Towarzystwa Misji Zagranicznych Dominique Marie Varlet w latach 1713-1718 przebywał w Nowej Francji, gdzie pracował jako misjonarz wśród miejscowych Indian. Z grupą francuskich duchownych odbył kilkunastomiesięczną podróż po Luizjanie wzdłuż rzeki Missisipi. Następnie przebywał w Cahokia. W 1715 został nominowany na stanowisko wikariusza generalnego diecezji Quebec dla terytoriów Mississippi i Illinois. W 1718 roku powrócił z Ameryki Północnej do Francji w związku z otrzymaniem nominacji na koadiutora biskupa Babilonu, Louisa Marie Pidou de Saint-Olon.

Biskup rzymskokatolickiEdytuj

17 lutego 1719 roku w Paryżu Dominique Marie Varlet został konsekrowany na biskupa tytularnego Askalonu. 20 lutego 1719 roku otrzymał papieską nominację na biskupa Babilonu. W tym samym roku wyjechał z Francji aby udać się przez Rosję do Persji w celu objęcia placówki dyplomatycznej oraz wakującego biskupstwa in partibus infidelium z siedzibą w Bagdadzie.

W drodze na wschód zatrzymał się czasowo w Niderlandach, gdzie za namową kapituły utrechckiej przeprowadził sakrament bierzmowania wśród miejscowych katolików. Akt ten spowodował stanowczą reakcję Kurii Rzymskiej. Biskup Varlet został 1 listopada 1719 roku obłożony suspensą. W tym czasie bowiem Kościół rzymskokatolicki w Holandii był podejrzewany o sprzyjanie jansenizmowi i papież nie wydawał zgody na działalność duszpasterską biskupów katolickich w Republice Zjednoczonych Prowincji.

Dowiedziawszy się w 1720 roku podczas podróży przez kraje Zakaukazia o karze kościelnej biskup Varlet natychmiast powrócił do Europy, aby apelować u władz kościelnych o zdjęcie suspensy. Nie otrzymawszy możliwości obrony i obawiając się prześladowania, gdyż nie przyjął konstytucji Unigenitus wyjechał do Niderlandów, gdzie nawiązał ponownie kontakty ze skonfliktowaną z papieżem Klemensem XI i Towarzystwem Jezusowym kapitułą katedralną w Utrechcie.

Obecność francuskiego biskupa misyjnego w Holandii i jego trudną sytuację postanowili wykorzystać miejscowi księża diecezjalni. 27 kwietnia 1723 roku kapituła utrechcka samodzielnie wybrała spośród kanoników, bez porozumienia z Rzymem, nowego arcybiskupa Utrechtu. Zwróciła się także do Varleta, aby ten konsekrował elekta.

EkskomunikaEdytuj

Dominique Marie Varlet za radą i argumentacją prawną przedstawioną przez Zegera van Espena oraz innych wybitnych kanonistów badających casus elekcji Corneliusa Steenovena zgodził się udzielić święceń wybrańcowi kapituły i 15 października 1724 roku w Amsterdamie dokonał aktu sakry nowego arcybiskupa Utrechtu. Czynem tym zaciągnął na siebie ekskomunikę latae sententiae. Kara ta została potwierdzona 22 lutego 1725 roku przez papieża Benedykta XIII w brewe Qua Sollicitudine. Tzw. Schizma utrechcka z 1724 roku doprowadziła do utworzenia w Niderlandach niezależnego od Stolicy Apostolskiej Rzymskokatolickiego Kościoła Starobiskupiego Kleru zwanego Kościołem Utrechtu.

Po śmierci Corneliusa Steenovena biskup Varlet pozostał jako episcopus vagans w Holandii. Udzielał się w życiu Kościoła Utrechtu, pełniąc mimo kar kościelnych, posługę duchowną. W latach 1725-1739 konsekrował trzech kolejnych arcybiskupów Kościoła Utrechtu: Corneliusa Wuijtiersa, Theodorusa van der Croona i Petrusa Meindaertsa[1].

Postać biskupa w dziejach KościołaEdytuj

Większość współcześnie żyjących biskupów starokatolickich, część biskupów anglikańskich[2] i luterańskich[3] oraz znaczna część biskupów niezależnych określanych jako episcopi vagantes posiada sukcesję apostolską pochodzącą poprzez Kościół Utrechtu od biskupa Varleta[4].

W Polsce sukcesję apostolską z linii biskupa Dominique’a Varleta posiadają biskupi:

Ponadto w Polsce sukcesję apostolską z linii biskupa Dominique’a Varleta posiadał duchowny rzymskokatolicki Władysław Faron, który przed II wojną światową był biskupem Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego. Prawdopodobnie miał ją również duchowny luterański i pierwszy prezes Polskiej Rady Ekumenicznej, Zygmunt Michelis[5][6], który 26 kwietnia 1953 roku ordynował biskupa Karola Kotulę na zwierzchnika Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj