Dwie godziny

Dwie godziny – pierwszy polski film fabularny (dramat obyczajowy) zrealizowany po zakończeniu II wojny światowej. Wyreżyserowany przez Stanisława Wohla film nie został jednak dopuszczony do rozpowszechniania. Ukończony w 1946, premierę miał po 11 latach – 9 grudnia 1957 roku. Oryginalna wersja filmu miała tytuł Od 9-tej do 11-tej i była na tyle inna od ostatecznej, że Ewa Szelburg-Zarembina poprosiła o usunięcie jej nazwiska jako autorki scenariusza[1].

Dwie godziny
Ilustracja
Jacek Woszczerowicz jako szewc Leon
Gatunek dramat obyczajowy
Rok produkcji 1946
Data premiery 9 grudnia 1957
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 68 minut
Reżyseria Stanisław Wohl
Józef Wyszomirski
Scenariusz Jan Marcin Szancer
Ewa Szelburg-Zarembina
Główne role Barbara Fijewska
Danuta Szaflarska
Irena Krasnowiecka
Wanda Łuczycka
Jerzy Duszyński
Muzyka Roman Palester
Zdjęcia Stanisław Wohl
Scenografia Anatol Radzinowicz
Montaż Henryk Nowicki, Czesław Raniszewski

Opis fabułyEdytuj

Akcja filmu toczy się w czasach powojennych. Bohaterami są osoby, które nie mogą zapomnieć dramatycznych przeżyć II wojny światowej. Należy do nich m.in. Marek wracający z narzeczoną do rodzinnego domu, który na jego miejscu zastaje ledwie ruiny. Poznajemy też szewca, który podczas wojny przebywał w obozie śmierci, a także jego kata – kapo Filipa. Żona Filipa, Marta, nie może pogodzić się z hańbą swego męża. Kiedy szewc rozpoznaje kapo, popełnia morderstwo.

ObsadaEdytuj


PrzypisyEdytuj

  1. „Film”, Nr. 4, 16–30 września 1946, Listy do redakcji.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj