Eduard von Böhm-Ermolli

niemiecki wojskowy pochodzenia włoskiego

Eduard Freiherr von Böhm-Ermolli (ur. 12 lutego 1856 w Ankonie, zm. 9 grudnia 1941 w Opawie) − marszałek polny cesarskiej i królewskiej Armii i tytularny marszałek polny Wehrmachtu, baron.

Eduard von Böhm-Ermolli
Ilustracja
Böhm-Ermolli w mundurze generała pułkownika
marszałek polny marszałek polny
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1856
Ankona
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1941
Opawa
Przebieg służby
Lata służby 1875-1918
Siły zbrojne c. i k. Armia
Jednostki Pułk Ułanów Nr 3
16 Brygada Kawalerii
Dywizja Kawalerii Kraków
12 Dywizja Piechoty
1 Korpus
2 Armia
Stanowiska komendant pułku
komendant brygady
komendant dywizji
komendant korpusu
komendant armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
podpis
Odznaczenia
Komandor Orderu Marii Teresy Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie wojny)
Eduard von Böhm-Ermolli w mundurze marszałka polnego Wehrmachtu.

ŻyciorysEdytuj

Böhm-Ermolli był z pochodzenia po stronie matki Włochem, po stronie ojca Niemcem, który służył w armii cesarskiej i królewskiej jako oficer. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1894. W 1896 został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 3 w Gródku na stanowisko komendanta pułku[1]. 30 kwietnia 1897 został mianowany pułkownikiem. W 1901 został wyznaczony na stanowisko komendanta 16 Brygady Kawalerii w Bratysławie[2]. 12 maja 1903 został mianowany generałem majorem[3]. W 1905 został komendantem Dywizji Kawalerii Kraków w Krakowie[4]. Na tym stanowisku 29 października 1907 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika[3]. Dwa lata później powierzono mu komendę 12 Dywizją Piechoty w Krakowie[5]. W jesieni 1911[6] został komendantem i generałem dowodzącym 1 Korpusem w Krakowie[7]. Na tym stanowisku 29 kwietnia 1912 został mianowany na stopień generała kawalerii[3].

W czasie I wojny światowej dowodził 2 Armią, która początkowo działała w Serbii, by po przyłączeniu się Rosji do działań wojennych, walczyć na froncie wschodnim wraz ze sprzymierzoną armią niemiecką. 31 stycznia 1918 został mianowany marszałkiem polnym[3]. Po zakończeniu działań wojennych jego armia została rozwiązana w Odessie.

Po wojnie zamieszkał w Czechosłowacji, gdzie przez rząd został odznaczony i otrzymał emeryturę wojskową. W 1928 roku został mianowany generałem armii wojsk Czechosłowacji, mimo że nigdy w nich nie służył.

Po aneksji Sudetów do III Rzeszy otrzymał tytuł marszałka polnego Wehrmachtu.

Zmarł 9 grudnia 1941 roku w Opawie i tam został pochowany. Wyprawiono mu pogrzeb państwowy. Grób istnieje do dziś.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1897. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1896. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1902. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1901. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1906. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1905. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1910. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1909. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1912. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1911. (niem.)
  • Antonio Schmidt-Brentano: Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918. Wiedeń: Austriackie Archiwum Państwowe, 2007.