Otwórz menu główne

Edward Czopór

Oficer Wojska Polskiego

Edward Czopór (ur. 14 maja 1887, zm. ?) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego.

Edward Czopór
pułkownik uzbrojenia pułkownik uzbrojenia
Data urodzenia 14 maja 1887
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej → 13 Pułk Artylerii Polowej
8 Pułk Artylerii Ciężkiej
1 Pułk Artylerii Górskiej
2 Pułk Artylerii Górskiej
Główna Składnica Uzbrojenia nr 3
DOK I
Armia „Warszawa”
Stanowiska dowódca dywizjonu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
zarządca składnicy
szef uzbrojenia DOK
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-ukraińska
I wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Warszawy
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Palm Akademickich (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa

ŻyciorysEdytuj

Był oficerem artylerii w c. i k. Armii. U kresu I wojny światowej wrócił do Polski z Armią gen. J. Hallera jako dowódca III dywizjonu 1 pułku artylerii polowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu majora uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej (dowódca III Grupy) i wojnie polsko-bolszewickiej (dowódca III dywizjonu w przemianowanym 1 pap na 13 pułk artylerii polowej).

Został awansowany do stopnia podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[1][2][3]. Został oficerem 8 pułk artylerii ciężkiej w Toruniu, w którym w 1923 był zastępcą dowódcy pułku[4]. W lutym 1924 został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy fortyfikacji[5][6]. Został awansowany do stopnia pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[7][2][8]. Do 1928 był dowódcą 1 pułku artylerii górskiej w Stryju[9]. Od 21 marca 1928[10] do 3 sierpnia 1931[11] sprawował stanowisko dowódcy 2 pułku artylerii górskiej w Przemyślu. Przeniesiony do służby uzbrojenia. Od sierpnia 1931 był zarządcą Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 3 w Przemyślu[12]. Został szefem uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I.

Był członkiem oddziału Polskiego Białego Krzyża w Przemyślu[13].

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej pełnił funkcję szefa uzbrojenia Armii „Warszawa”. Brał udział w obronie Warszawy

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 814.
  2. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 736.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 737.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 793.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 7 lutego 1924 roku, s. 49.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 712.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 448.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 175.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 406.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 89.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 235.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 851.
  13. „Oświata - to potęga”. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji obchodu 15-lecia Niepodległości Państwa Polskiego. Przemyśl: 1933, s. 95.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych z 1928 r. Nr 15.
  15. Odznaczenia. „Echo Karpackie”, s. 2, Nr 61 z 1 grudnia 1928. 

BibliografiaEdytuj